तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा हस्तावापं च पञठ्चभि: । अथैनं सायकैस्तीकषणैर्भुशं विव्याध मर्मणि
sañjaya uvāca | tasya pārtho dhanuś chittvā hastāvāpaṃ ca pañcabhiḥ | athainaṃ sāyakais tīkṣṇair bhṛśaṃ vivyādha marmaṇi | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaṅkabārhiṇavājitaiḥ |
সঞ্জয় বললেন—তখন পার্থ অর্জুন পাঁচটি শর দিয়ে তার ধনুক ও হাত-রক্ষক কেটে ফেললেন; তারপর তীক্ষ্ণ শরে তার মর্মস্থলে প্রবল আঘাত করলেন। এরপর তিনি প্রতিপক্ষের যোদ্ধাদের একে একে তিনটি করে গৃধ্রপক্ষ-যুক্ত শর দিয়ে বিদ্ধ করলেন।
संजय उवाच
The verse highlights disciplined martial conduct: Arjuna first disables the opponent’s weapon and protection, then delivers precise strikes. It reflects kṣatriya-dharma as controlled, skillful action—tactical restraint preceding decisive force.
Sañjaya describes Arjuna’s rapid archery: he severs an enemy’s bow and hand-guard with five arrows, then pierces him in vital points with sharp shafts, and proceeds to strike each adversary with three feathered arrows.