Vidura’s Message to Dhṛtarāṣṭra: Authorization for Dāna and Public Welfare (विदुरवाक्यम्—दानानुज्ञा)
नारद उवाच केकयाधिपति: श्रीमान् राजा55सीदकुतो भय: । सहस्नचित्य इत्युक्त: शतयूपपितामह:
nārada uvāca kekayādhipatiḥ śrīmān rājā sahasracitya ity uktaḥ kuto bhayaḥ | śatayūpapitāmahaḥ ||
নারদ বললেন—রাজন! প্রাচীনকালে কেকয়দেশের অধিপতি সহস্রচিত্য নামে খ্যাত এক দীপ্তিমান রাজা ছিলেন; তাঁর কোনো ভয় ছিল না। এখানে যিনি রাজর্ষি শতয়ূপ আসীন আছেন, সহস্রচিত্যই ছিলেন তাঁর পিতামহ।
नारद उवाच
The verse highlights an ideal of kṣatriya-kingship: a ruler grounded in dharma and strength is portrayed as ‘fearless’, and noble lineage is invoked to frame present characters within a tradition of virtue and merit.
Nārada introduces a past exemplar-king, Sahasracitya of Kekaya, and identifies him as the grandfather of the royal sage Śatayūpa, thereby linking the current discussion to an ancestral model of righteous rule.