Ādi-parva Adhyāya 98 — Paraśurāma’s kṣatriya suppression; Dīrghatamas, Bali, Sudēṣṇā, and the birth of Aṅga
पुण्यकर्मकृदेवासीच्छान्तनु: कुरुसत्तम: । प्रतीप: शान्तनु पुत्रं यौवनस्थं ततो5न्वशात्,अपने सत्कर्मोद्वारा उपार्जित अक्षय पुण्यलोकोंका स्मरण करके कुरुश्रेष्ठ शान्तनु सदा पुण्यकर्मोंके अनुष्ठानमें ही लगे रहते थे। युवावस्थामें पहुँचे हुए राजकुमार शान्तनुको राजा प्रतीपने आदेश दिया--
puṇyakarmakṛd evāsīc chāntanuḥ kurusattamaḥ | pratīpaḥ śāntanu-putraṃ yauvanasthaṃ tato 'nvaśāt ||
বৈশম্পায়ন বললেন—কুরুদের শ্রেষ্ঠ শান্তনু সত্যই পুণ্যকর্মকারী ছিলেন; তিনি সদা ধর্মাচরণে নিবিষ্ট থাকতেন এবং সৎকর্মে অর্জিত অক্ষয় ফললোক স্মরণ করতেন। তারপর রাজা প্রতীপ যুবাবস্থায় উপনীত পুত্র শান্তনুকে উপদেশ দিলেন, তাকে রাজধর্ম ও শৃঙ্খলিত সদাচারের পথে স্থাপন করলেন।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical ideal of a ruler: sustained commitment to puṇya (meritorious, dharmic action) and the transmission of disciplined conduct through parental/royal instruction, implying that kingship is grounded in moral practice rather than mere power.
Vaiśampāyana describes Śāntanu as a consistently virtuous Kuru prince/king, and then notes that King Pratīpa, seeing Śāntanu come of age, issues him an instruction—marking a transition into adult responsibilities and royal duty.