Shloka 25
Jarītā–Śārṅgā-saṃvāda: Ākhu-haraṇa and the Approach of Agni (आखुहरणं अग्न्यागमनश्च)
स च राजाकरोद् यत्नं महान्तं ससुह्ृज्जन: । प्रणिपातेन सान्त्वेन दानेन च महायशा:,उन महायशस्वी नरेशने अपने सुहृदोंको साथ लेकर इस कार्यके लिये बहुत बड़ा प्रयत्न किया। पैरोंपर पड़कर, सान्त्वनापूर्ण वचन कहकर और इच्छानुसार दान देकर बार-बार निरालस्यभावसे ऋत्विजोंको मनाया, उनसे यज्ञ करानेके लिये अनुनय-विनय की; परंतु उन्होंने अमिततेजस्वी नरेशके मनोरथको सफल नहीं किया
sa ca rājākarod yatnaṃ mahāntaṃ sa-suhṛj-janaḥ | praṇipātena sāntvena dānena ca mahāyaśāḥ ||
সেই মহাযশস্বী রাজা সুহৃদবর্গসহ সেই কার্যের জন্য মহৎ চেষ্টা করলেন। বারবার প্রণিপাত করে, সান্ত্বনাময় বাক্য বলে এবং ইচ্ছামতো দান দিয়ে তিনি ঋত্বিজদের মন জয় করতে ও যজ্ঞ সম্পাদনে রাজি করাতে লাগলেন; তবু তারা সেই অমিততেজস্বী নৃপতির অভিপ্রায় সিদ্ধ করল না।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Respectful persuasion (praṇipāta), gentle speech (sāntva), and generosity (dāna) are praised royal methods, but they do not override the independent moral judgment of others; dharma is not something that can be purchased or forced.
Vaiśampāyana narrates that a renowned king, supported by his friends, tries hard to get the officiating priests to perform a sacrifice. He repeatedly bows, speaks soothingly, and offers gifts, yet the priests do not agree to carry out his intended rite.