Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
संहिताध्ययने युक्तौ गोत्रतश्चापि काश्यपौ । तारणेयौ युक्तरूपीौ ब्राह्मणावृषिसत्तमौ
saṃhitādhyayane yuktau gotrataścāpi kāśyapau | tāraṇeyau yukta-rūpau brāhmaṇāv ṛṣi-sattamau ||
তাঁরা দুজনেই বৈদিক সংহিতার অধ্যয়ন ও জপে সদা নিয়োজিত ছিলেন। গোত্রে তাঁরা কাশ্যপ, এবং তারণেয় নামে পরিচিত। আচরণ ও নিয়মে সুসংযত, সূর্যদেবের ভক্ত—ঋষিদের মধ্যে শ্রেষ্ঠ ব্রাহ্মণ ছিলেন তাঁরা।
ब्राह्मण उवाच
The verse presents an ethical model of Brahmin excellence: steady commitment to Vedic learning (saṃhitādhyayana), disciplined character (yukta-rūpa), and continuity of tradition through recognized lineage (gotra).
A speaker describes two exemplary Brahmins: they are identified by their constant Vedic study, their Kāśyapa gotra, and their designation as Tāraṇeyas, praising them as foremost among sages.