Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
ब्राह्मणावसथं पुण्यमाससाद महीपति: । तत्र नास्नातक: वक्षिन्न चासीदव्रती द्विज:
brāhmaṇāvasaṭhaṁ puṇyam āsasāda mahīpatiḥ | tatra nāsnātakaḥ vakṣiṁ na cāsīd avratī dvijaḥ, janamejaya |
রাজা ব্রাহ্মণদের সেই পুণ্য আশ্রম-নিবাসে পৌঁছালেন। হে জনমেজয়! সেখানে তিনি এমন কোনো ব্রাহ্মণ দেখলেন না যে স্নাতক নয়, আর কোনো দ্বিজও দেখলেন না যে ব্রত-নিয়মহীন। সেখানে পবিত্রতার ভিত্তি ছিল বিদ্যা, সংযম ও ধর্মাচরণ—শক্তি নয়।
ब्राह्मण उवाच
The verse highlights that true sanctity and social strength arise from disciplined learning and vow-observance: a community becomes 'puṇya' when its members uphold brahmacarya, Vedic study, and ethical restraint.
A king arrives at a sacred Brahmin settlement and observes that all the Brahmins there are properly trained (asnātaka) and none are lax in vows (avratī), emphasizing the exceptional purity and order of that community.