Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
रक्ष:कृतं तद् विदित्वा चक्रे द्वादशवार्षिकम् । सोऽप्यपोऽञ्जलिमादाय गुरुं शप्तुं समुद्यत: ॥ २३ ॥ वारितो मदयन्त्यापो रुशती: पादयोर्जहौ । दिश: खमवनीं सर्वं पश्यञ्जीवमयं नृप: ॥ २४ ॥
rakṣaḥ-kṛtaṁ tad viditvā cakre dvādaśa-vārṣikam so ’py apo-’ñjalim ādāya guruṁ śaptuṁ samudyataḥ
যখন বশিষ্ঠ বুঝলেন যে কাজটি রাক্ষসের, রাজার নয়, তখন নির্দোষ রাজাকে শাপ দেওয়ার জন্য তিনি অনুতপ্ত হলেন এবং শুদ্ধির জন্য বারো বছর তপস্যা করলেন। এদিকে সৌদাসও অঞ্জলিতে জল নিয়ে শাপ-মন্ত্র জপ করে বশিষ্ঠকে শাপ দিতে উদ্যত হল, কিন্তু তার স্ত্রী মদয়ন্তী তাকে বাধা দিল; ক্রোধে সে জল তাঁর পায়ের কাছে ফেলে দিল। তখন রাজা দেখল—দশ দিক, আকাশ ও পৃথিবীর পৃষ্ঠ সর্বত্র জীবজগতে পরিপূর্ণ।
This verse shows the grave impulse to curse the guru even when one feels wronged; Bhagavatam presents such a reaction as spiritually dangerous and requiring restraint and higher understanding.
Because he concluded a Rākṣasa had caused the disruption, yet in his agitation he directed blame toward his guru, and with ritual water in hand he prepared to pronounce a curse.
Before reacting against teachers, elders, or mentors, pause to verify causes, control anger, and respond with humility—rash blame can damage long-term spiritual and personal growth.