Adhyaya 4

Verse 1

कंसस् ततौद्विग्नमनाः प्राह सर्वान् महासुरान् प्रलम्बकेशिप्रमुखान् आहूयासुरपुंगवान्

তেতিয়া উদ্বিগ্নচিত্ত কংসে প্ৰলম্ব আৰু কেশী আদি প্ৰধান মহাসুৰসকলক মাতি আনি সকলো বলৱান অসুৰক সম্বোধন কৰিলে।

Verse 2

हे प्रलम्ब महाबाहो केशिन् धेनुक पूतने अरिष्टाद्यैस् तथा चान्यैः श्रूयतां वचनं मम

হে মহাবাহু প্ৰলম্ব! হে কেশীন, ধেনুক, পূতনা, অরিষ্ট আদি আৰু অন্য সকল—মোৰ বাক্য মনোযোগে শুনা।

Verse 3

मां हन्तुम् अमरैर् यत्नः कृतः किल दुरात्मभिः मद्वीर्यतापितैर् वीरा न त्व् एतान् गणयाम्य् अहम्

‘মোৰ পৰাক্ৰমৰ তাপে দগ্ধ দুষ্টহৃদয় অমৰসকলে মোক বধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে বুলি শুনা যায়; কিন্তু হে বীৰসকল, মই তেওঁলোকক একো গণ্য নকৰোঁ।’

Verse 4

किम् इन्द्रेणाल्पवीर्येण किं हरेणैकचारिणा हरिणा वापि किं साध्यं छिद्रेष्व् असुरघातिना

‘অল্পবীৰ্য ইন্দ্ৰেৰে কি সাধ্য? একাই চলা হৰিৰে কি হ’ব? আৰু অসুৰঘাতী হৰিয়েও যদি ফাঁক বিচাৰি দুৰ্বল ক্ষণত মাত্ৰ আঘাত কৰে, তেন্তে কি সিদ্ধ হ’ব?’

Verse 5

किम् आदित्यैः सवसुभिर् अल्पवीर्यैः किम् अग्निभिः किं वान्यैर् अमरैः सर्वैर् मद्बाहुबलनिर्जितैः

‘অল্পবীৰ্য আদিত্য আৰু বসুসকলৰ মোৰ কি প্ৰয়োজন? অগ্নিৰে কি? আৰু মোৰ বাহুবলে আগতেই জয় কৰা অন্য সকলো অমৰৰেই বা কি দরকাৰ?’

Verse 6

किं न दृष्टो ऽमरपतिर् मया संयुगम् एत्य सः पृष्ठेनैव वहन् बाणान् अपागच्छन् न वक्षसा

অমৰসকলৰ অধিপতিক যুদ্ধলৈ আহোঁতে মই কিয় নেদেখিলোঁ? সি পিঠিত বাণ বহি, বুকু আগলৈ নকৰাকৈ, পিঠ ঘূৰাই আঁতৰি গ’ল।

Verse 7

मद्राष्ट्रे वारिता वृष्टिर् यदा शक्रेण किं तदा मद्बाणभिन्नैर् जलदैर् आपो मुक्ता यथेप्सिताः

শক্রে মদ্ৰদেশত বৰষুণ ৰোধ কৰিলে তেতিয়া কি? মোৰ বাণে বিদীৰ্ণ মেঘে মোৰ ইচ্ছামতে পানী মুকলি কৰিলে।

Verse 8

किम् उर्व्याम् अवनीपाला मद्बाहुबलभीरवः न सर्वे सन्नतिं याता जरासंधम् ऋते गुरुम्

পৃথিৱীত এই কি? মোৰ বাহুবলক ভয় কৰি ৰজাসকল ইমান ভীত নেকি যে গুৰুসম জরাসন্ধক বাদ দি সকলোৱে নত হ’বলৈ অহা নাই?

Verse 9

अमरेषु ममावज्ञा जायते दैत्यपुंगवाः हास्यं मे जायते वीरास् तेषु यत्नपरेष्व् अपि

হে দৈত্যশ্ৰেষ্ঠসকল! দেৱতাক দেখিলে মোৰ ভিতৰত অৱজ্ঞা জাগে; হে বীৰসকল, তেওঁলোকে যিমানেই চেষ্টা কৰক, তেওঁলোকৰ চেষ্টাত মোৰ হাঁহি উঠে।

Verse 10

तथापि खलु दुष्टानां तेषाम् अभ्यधिकं मया अपकाराय दैत्येन्द्रा यतनीयं दुरात्मनाम्

তথাপি, হে দৈত্যেন্দ্ৰসকল, সেই দুষ্ট দুঃমনস লোকসকলৰ পতনৰ বাবে মই আৰু অধিক চেষ্টা কৰিব লাগিব; কিয়নো তেওঁলোকক দমন কৰাই ধৰ্মৰক্ষা-কাৰ্য।

Verse 11

तद् ये तपस्विनः केचित् पृथिव्यां ये च यज्विनः कार्यो देवापकाराय तेषां सर्वात्मना वधः

সেয়ে পৃথিৱীত যি কোনো তপস্বী বা যজ্ঞকাৰী থাকক—যদি তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্য দেৱতাসকলক অপকাৰ কৰা আৰু ধৰ্ম-ব্যৱস্থা উলটাই দিয়া হয়, তেন্তে তেওঁলোকৰ সম্পূৰ্ণ, নিৰৱশেষ বিনাশ কৰাটো উচিত।

Verse 12

उत्पन्नश् चापि मृत्युर् मे भूतपूर्वश् च मे किल इत्य् एतद् बालिका प्राह देवकीगर्भसंभवा

“মোৰ মৃত্যু জন্ম লৈছে—আৰু সেয়া আগতেই আছিল বুলিও,” এইদৰে দেৱকীৰ গৰ্ভজাত সেই বালিকাই নিয়তিৰ সত্য ক’লে।

Verse 13

तस्माद् बालेषु परमो यत्नः कार्यो महीतले यत्रोद्रिक्तं बलं बाले स हन्तव्यः प्रयत्नतः

সেয়ে পৃথিৱীত বালক-বালিকাৰ বিষয়ে সৰ্বাধিক সতৰ্কতা ৰাখিব লাগে; য’ত কোনো শিশুত অতিমাত্ৰা বল উত্থিত হয়, ত’ত লোক-ব্যৱস্থা ন ভাঙিবলৈ তাক চেষ্টা কৰি দমন—প্ৰয়োজন হলে বিনাশ—কৰিব লাগে।

Verse 14

इत्य् आज्ञाप्यासुरान् कंसः प्रविश्यात्मगृहं ततः मुमोच वसुदेवं च देवकीं च निरोधतः

এইদৰে অসুৰস্বভাৱ লোকসকলক আদেশ দি কংস নিজৰ গৃহত প্ৰৱেশ কৰিলে; তাৰ পিছত তেওঁ বন্দিত্বৰ পৰা বসুদেৱ আৰু দেৱকীক মুক্ত কৰিলে।

Verse 15

युवयोर् घातिता गर्भा वृथैवैते मयाधुना को ऽप्य् अन्य एव नाशाय बालो मम समुद्गतः

“তোমালোক দুয়োৰে গৰ্ভ যিবোৰ মই নষ্ট কৰাইছিলোঁ—সেইবোৰ এতিয়া মোৰ দ্বাৰা ব্যৰ্থতেই নিহত হ’ল; কিয়নো মোৰ বিনাশৰ বাবে আন এজন বালক—মোৰ অজ্ঞাত—এতিয়া উদ্ভৱ হৈছে।”

Verse 16

तद् अलं परितापेन नूनं तद् भाविनो हि ते अर्भका युवयोः को वा नायुषो ऽन्ते विहन्यते

এতিয়া এই শোক যথেষ্ট। তোমালোকৰ সেই শিশুসকল নিশ্চয়েই নিয়তি অনুসাৰে তেনেকুৱাই আছিল। নিৰ্ধাৰিত আয়ুৰ অন্তত কোনে আঘাত নাপায়?

Verse 17

इत्य् आश्वास्य विमुक्त्वा च कंसस् तौ परिशङ्कितः अन्तर्गृहं द्विजश्रेष्ठ प्रविवेश पुनः स्वकम्

এইদৰে তেওঁলোকক আশ্বাস দি মুক্ত কৰি, অন্তৰত সন্দেহে কঁপা কংস, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, পুনৰ নিজৰ অন্তঃপুৰত প্ৰৱেশ কৰিলে।