Adhyaya 8

অধ্যায় ৮ত সাবৰ্ণিয়ে সুধে—দেৱ-ঋষিয়ে হিংসাত্মক যজ্ঞবিধি সংযত কৰাৰ পিছতো সেয়া পুনৰ কিয় উত্থান হয়, আৰু চিৰশুদ্ধ ধৰ্ম প্ৰাচীন আৰু পৰৱৰ্তী প্ৰাণীৰ মাজত কেনেকৈ বিপৰীত হয়? স্কন্দে কয়—কালৰ প্ৰভাৱে বিবেক আচ্ছন্ন হয়; কাম, ক্ৰোধ, লোভ আৰু মান পণ্ডিতৰো সিদ্ধান্তবুদ্ধি নষ্ট কৰে। কিন্তু যিসকল সাত্ত্বিক আৰু ক্ষীণবাসনা, তেওঁলোক অচল থাকে। তাৰ পাছত স্কন্দে হিংস্ৰ আচাৰৰ পুনৰুদ্ভৱৰ কাৰণ আৰু নাৰায়ণ-শ্ৰী-ৰ মাহাত্ম্য প্ৰকাশ কৰিবলৈ এক পুৰাতন ইতিহাস ক’বলৈ ধৰে। শংকৰাংশ তপস্বী দুর্বাসাই সুগন্ধি মালা ধৰা এক দিৱ্য নাৰীক লগ পাই সেই মালা লাভ কৰে। পিছত তেওঁ বিজয়যাত্ৰাত ইন্দ্ৰক দেখে; ইন্দ্ৰৰ অসাৱধানতা আৰু আসক্তিৰ বাবে মালা হাতীৰ ওপৰত থোৱা হয়, সৰি পৰে আৰু পদদলিত হয়। তেতিয়া দুর্বাসাই তীব্ৰ ভৰ্ত্সনা কৰি শাপ দিয়ে—যি শ্ৰী-ৰ কৃপাৰে ইন্দ্ৰ ত্ৰিলোকাধিপতি, সেই শ্ৰী ইন্দ্ৰক ত্যাগ কৰি সাগৰত লীন হ’ব; তপস্বীৰ অধিকাৰ অবমাননাৰ ফলত মঙ্গলশক্তি হৰণ হয় বুলি কাৰণসূত্ৰ স্থাপন হয়।