Adhyaya 7

এই অধ্যায়ত কৰ্মফল, ভক্তিৰে শুদ্ধি আৰু মোক্ষগতিৰ ধাৰাবাহিক কাহিনী বৰ্ণিত। ৰজা বসু এটা অপৰাধৰ ফলত পৃথিৱীৰ ভিতৰত আবদ্ধ হয়; তাতে তেওঁ ত্ৰ্যক্ষৰী ভগৱৎ-মন্ত্ৰৰ মানস জপ দীঘলীয়া সময় ধৰি কৰে আৰু সময়-শাস্ত্ৰানুসাৰে পঞ্চকাল বিধিৰে তীব্ৰ ভক্তিত শ্ৰীহৰিৰ আৰাধনা কৰে। বাসুদেৱ প্ৰসন্ন হৈ গৰুড়ক আজ্ঞা দিয়ে—পৃথিৱীৰ ফাটৰ পৰা বসুক উদ্ধাৰ কৰি পুনৰ উচ্চ অৱস্থাত স্থাপন কৰিবলৈ; দিৱ্য মধ্যস্থৰ জৰিয়তে ভগৱানৰ কৃপাশক্তি কাৰ্যকৰী হোৱা দেখা যায়। আগলৈ কোৱা হৈছে যে বাক্য-অপচাৰ/অবমাননাই ভয়ংকৰ ফল দিয়ে, তথাপি হৰিৰ একান্ত সেৱাই শীঘ্ৰে পৱিত্ৰ কৰি স্বৰ্গীয় গতি আৰু সন্মান দান কৰে; বসু দেৱলোকত আদৰ লাভ কৰে। তাৰ পিছত পিতৃ-সম্পৰ্কীয় অচ্ছোদা প্ৰসঙ্গ, পৰিচয়-ভ্ৰম আৰু পিতৃসকলৰ শাপ আহে—যি আচলতে এক সুসংগঠিত মুক্তি-যোজনা: দ্বাপৰ যুগত ভৱিষ্য জন্ম, অবিৰত ভক্তি-উৎকৰ্ষ, পাঞ্চৰাত্ৰ পদ্ধতিত উপাসনা আৰু শেষত দিৱ্য লোকলৈ প্ৰত্যাৱর্তন। অন্তত বসু ভোগৰ পৰা বৈৰাগ্য লৈ ৰমাপতিৰ ধ্যান কৰে, যোগধাৰণাৰে দেৱদেহ ত্যাগ কৰি সিদ্ধ যোগীসকলৰ ‘মোক্ষদ্বাৰ’ বুলি বৰ্ণিত সূৰ্যমণ্ডলত উপনীত হয়; তাতৰ পৰা ক্ষণস্থায়ী দেৱতাসকলৰ পথপ্ৰদৰ্শনত আশ্চৰ্য শ্বেতদ্বীপলৈ যায়—গোলোক/বৈকুণ্ঠাভিলাষী ভক্তৰ সীমাধাম। ‘শ্বেতমুক্ত’ৰ লক্ষণো কোৱা হৈছে—যিসকলে একান্তিক ধৰ্মে নাৰায়ণক উপাসনা কৰে।