Adhyaya 5

স্কন্দপুৰাণত বসুবংশ-সম্পৰ্কিত আদৰ্শ ৰজা অমাৱাসুৰ বৰ্ণনা আছে। তেওঁ ধৰ্মনিষ্ঠ, পিতৃভক্ত, ইন্দ্ৰিয়সংযমী, অহিংস, বিনয়ী আৰু স্থিৰচিত্ত। তেওঁ নিৰন্তৰ নাৰায়ণ-মন্ত্ৰ জপ কৰে আৰু পঞ্চকাল-নিয়মে পূজা কৰে—প্ৰথমে বাসুদেৱলৈ নিবেদন, তাৰ পাছত দেৱতা, পিতৃ, ব্ৰাহ্মণ আৰু আশ্ৰিতসকলক প্ৰসাদ বিতৰণ, আৰু শেষত অৱশিষ্ট নিজে গ্ৰহণ; ইয়াক পবিত্ৰ ভোজননীতি হিচাপে দেখুওৱা হৈছে। মাংসাহাৰৰ ফলত হোৱা প্ৰাণীহিংসাক তেওঁ গুৰুতৰ দোষ বুলি মানে আৰু শাসনত মিছা, বিদ্বেষ আৰু সূক্ষ্ম অপৰাধো কমাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰে। তেওঁ পাঞ্চৰাত্ৰ আচার্যসকলক সন্মান কৰে আৰু কাম্য, নৈমিত্তিক আৰু নিত্য কৰ্ম সাত্ত্বত/বৈষ্ণৱ বিধিত সম্পন্ন কৰে। ভক্তিৰ ফলত ইন্দ্ৰ আদি দেৱতাৰ পৰা দিব্য দান লাভ হয়; তথাপি কাহিনীয়ে সতৰ্ক কৰে যে দেৱসমাজত পক্ষপাত বা বাক্যদোষে পতন ঘটিব পাৰে। পাছত তেওঁ পুনৰ দৃঢ় মন্ত্ৰসাধনাৰে স্বৰ্গস্থিতি ঘূৰাই পায়; পিতৃশাপত পুনর্জন্ম লৈ শেষত ঋষিসকলৰ মাজত বাসুদেৱ-উপাসনা বৃদ্ধি কৰি বাসুদেৱৰ নিৰ্ভয় পৰম অৱস্থা লাভ কৰে।