Adhyaya 32

অধ্যায় ৩২ত বাসুদেৱ-কেন্দ্ৰিক উপদেশক বক্তা–শ্ৰোতা পৰম্পৰাৰ সুসংবদ্ধ ধাৰাত স্থাপন কৰা হৈছে। স্কন্দে কয়—নাৰদে ঈশানক স্তৱ কৰি শম্যাপ্ৰাসস্থিত ব্যাসাশ্ৰমলৈ গৈ জিজ্ঞাসুক ‘একান্তিক ধৰ্ম’ উপদেশ দিয়ে। তাৰ পাছত এই বাণী ব্ৰহ্মাৰ সভাত প্ৰতিষ্ঠিত হয়; দেৱ, পিতৃ আৰু ঋষিসকলে শিক্ষা লাভ কৰে; ভাস্কৰ (সূৰ্য) নাৰদে আগতে নাৰায়ণৰ পৰা শুনা কথাই পুনৰ শুনে বুলি উল্লেখ আছে। তাৰ পিছত উপদেশৰ ধাৰা বালখিল্যসকলৰ মাজেৰে, মেরুত ইন্দ্ৰসহ দেৱসমূহৰ মাজেৰে, অসিতৰ মাধ্যমে পিতৃসকললৈ, তাৰ পৰা ৰজা শান্তনু, ভীষ্ম আৰু শেষত ভাৰতযুদ্ধান্তে যুধিষ্ঠিৰলৈকে প্ৰবাহিত হয়। এই মাহাত্ম্য শ্ৰৱণে মোক্ষলক্ষ্য পৰাভক্তি জন্মে; বাসুদেৱক পৰম কাৰণ আৰু ব্যূহ-অৱতাৰসমূহৰ মূল উৎস বুলি প্ৰতিপাদন কৰা হৈছে। ঘন ফলশ্ৰুতিত ইয়াক পুৰাণকথাৰ সাৰ, বেদ–উপনিষদৰ ‘ৰস’, আৰু সাংখ্য–যোগ, পাঞ্চৰাত্ৰ, ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ নিঃসাৰ বুলি কীৰ্তন কৰা হৈছে। ই মনঃশুদ্ধি, অমঙ্গলনাশ, আৰু ধৰ্ম–কাম–অৰ্থ–মোক্ষ ফল প্ৰদান কৰে; বৰ্ণাশ্ৰম অনুসাৰে বিশেষ ফল, ৰজা আৰু নাৰীৰ বাবে শুভফলৰ কথাও আছে। শেষত সূতে পণ্ডিত শ্ৰোতাসকলক একমাত্ৰ বাসুদেৱৰ উপাসনালৈ আহ্বান কৰি গ’লোকাধিপতি, তেজোময় আৰু ভক্ত্যানন্দবর্ধক বাসুদেৱক প্ৰণাম জনাই সমাপ্ত কৰে।