Adhyaya 31

অধ্যায় ৩১ত স্কন্দে বাসুদেৱৰ মহিমা আৰু ধৰ্মোপদেশ বৰ্ণনা কৰাৰ পাছত নাৰদৰ সকলো সংশয় নাশ হয়। তেওঁ তপস্যা অব্যাহত ৰাখি প্ৰতিদিন যথাসময়ত জ্ঞান-শ্ৰৱণ কৰিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰে। স্কন্দে কয়—নাৰদ হাজাৰ দিব্য বছৰ তপস্যাত স্থিৰ হৈ হৰিৰ উপদেশ সময়মতে শুনি আত্মিক ‘পক্বতা’ লাভ কৰে; অখিলাত্মা শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰেম অধিক দৃঢ় হয়। উত্তম ভক্তিত প্ৰতিষ্ঠিত সিদ্ধ-যোগী নাৰদক নাৰায়ণে লোকহিতৰ বাবে ভ্ৰমণ কৰি সৰ্বত্ৰ ‘একান্ত-ধৰ্ম’ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে। তাৰ পাছত নাৰদে বিস্তৃত স্তুতি কৰে—নাৰায়ণ/বাসুদেৱক জগতৰ আশ্ৰয়, যোগেশ্বৰ, সাক্ষী, গুণাতীত আৰু কৰ্তৃত্বাতীত, ভয়-সংসাৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰা কৰুণাময় শৰণদাতা বুলি বৰ্ণনা কৰে। স্তুতিত দেহ-স্বজন-ধনাসক্তিক মোহ বুলি দেখুৱাই, মৃত্যুকালতো ভগৱৎস্মৰণ মুক্তিদায়ক বুলি কোৱা হয়; শেষত একনিষ্ঠ আশ্ৰয় আৰু কৃতজ্ঞতাৰ নীতি স্থাপন হয়।