Adhyaya 26

অধ্যায় ২৬ত স্কন্দে কয় যে একান্তিক-ধৰ্মৰ ব্যাখ্যা শুনি নাৰদে পুনৰ সোধে—আধ্যাত্মিক সিদ্ধিলৈ লৈ যোৱা ব্যৱহাৰিক অনুশীলন (ক্ৰিয়াযোগ) কি? নাৰায়ণে ক্ৰিয়াযোগক বিশেষকৈ বাসুদেৱৰ পূজা-বিধি বুলি নিৰ্দিষ্ট কৰে; বেদ, তন্ত্র আৰু পুৰাণত ইয়াৰ বিস্তৃত প্ৰমাণ আছে আৰু ভক্তৰ সামৰ্থ্য-ৰুচি অনুসাৰে বিধিত ভিন্নতা থাকিব পাৰে বুলি কয়। তাৰ পিছত বৈষ্ণৱ দীক্ষাৰ যোগ্যতা বৰ্ণ-আশ্ৰম অনুসাৰে, মূলমন্ত্ৰৰ প্ৰয়োগ (শ্ৰীকৃষ্ণৰ ষড়াক্ষৰ মন্ত্ৰ), আৰু কপটহীন শ্ৰদ্ধা-ভক্তিৰ সৈতে নিজ নিজ সামাজিক-ধাৰ্মিক কৰ্তব্য পালন কৰাটো আৱশ্যক বুলি কোৱা হৈছে। গুৰুনিৰ্বাচনৰ লক্ষণ, তুলসীমালা, গোপীচন্দনেৰে ঊৰ্ধ্বপুণ্ড্ৰ ধাৰণ, আৰু নিত্য উপাসনাৰ ক্ৰম—পুৱাতে উঠা, কেশৱ ধ্যান, শৌচ-স্নান, সন্ধ্যা/হোম/জপ, আৰু শুদ্ধ উপচাৰ সংগ্ৰহ—বৰ্ণিত। বাসুদেৱ/কৃষ্ণ মূৰ্তিৰ দ্ৰব্য, বৰ্ণ, দ্বিভুজ বা চতুৰ্ভুজ ৰূপ, বেণু, চক্ৰ, শঙ্খ, গদা, পদ্ম আদি চিহ্ন, আৰু শ্ৰী (লক্ষ্মী) বা ৰাধাৰ স্থাপনাৰ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। অচল আৰু চল মূৰ্তিৰ ভেদে আহ্বান-বিসৰ্জনৰ নিয়ম আৰু কিছুমান মূৰ্তি ব্যৱহাৰত সাৱধানতা উল্লেখ আছে। উপসংহাৰত ভক্তি আৰু বিশ্বাসক নিৰ্ণায়ক বুলি কোৱা হয়—হৃদয়পূৰ্বক অৰ্পিত সৰল জলেও অন্তৰ্যামী প্ৰভুক সন্তুষ্ট কৰে, কিন্তু বিশ্বাসহীন মহাদান ফল নেদিয়ে; সেয়ে ভক্তৰ মঙ্গলৰ বাবে কৃষ্ণৰ নিত্য অৰ্চনা সুপাৰিশ কৰা হৈছে।