Adhyaya 25

এই অধ্যায়ত শ্ৰীনাৰায়ণে মুনিক বৈৰাগ্যৰ লক্ষণ বুজাইছে—নশ্বৰ বিষয়ৰ প্ৰতি দীঘলীয়া সময় ধৰি স্থিৰ অনাসক্তি। প্ৰত্যক্ষ, অনুমান আৰু শাস্ত্ৰ-প্ৰমাণৰ দ্বাৰা তেওঁ স্থাপন কৰে যে বন্ধিত ৰূপসমূহ বিশ্বাসযোগ্য নহয়; সিহঁত পৰিবর্তনশীল আৰু দুঃখৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটায়। তাৰ পিছত কালপ্ৰেৰিত প্ৰলয়ৰ চাৰিটা ভেদ ব্যাখ্যা কৰা হয়—(১) দেহ-পৰিবর্তন আৰু নিত্য ক্ষয়ত দেখা ‘নিত্য/দৈনন্দিন’ প্ৰলয়, (২) ব্ৰহ্মাৰ দিন-ৰাতি চক্ৰৰ সৈতে জড়িত নৈমিত্তিক প্ৰলয়: চৌদ মনুৰ ক্ৰম, লোকশোষণ, প্ৰলয়াগ্নি আৰু তাৰ পিছত জলপ্লাৱন, (৩) প্ৰাকৃতিক প্ৰলয়: তত্ত্ব আৰু ইন্দ্ৰিয়সমূহ ধাপে ধাপে প্ৰকৃতিত লীন হোৱা, (৪) আত্যন্তিক প্ৰলয়: মায়া, পুৰুষ আৰু কালো অক্ষৰত লীন হৈ শেষত কেৱল এক পৰমেশ্বৰ অৱশিষ্ট থাকে। এই অনিত্যতা স্থাপন কৰাৰ পাছত সাধনাৰ উপদেশ আহে—বাসুদেৱত একান্ত ভক্তিৰ সংজ্ঞা, নবধা ভক্তি (শ্ৰৱণাদি)ৰ গণনা, আৰু মুক্তিমুখী ‘একান্তিক ধৰ্ম’ক সৰ্বোত্তম বুলি প্ৰশংসা। শেষত বাসুদেৱ-নামৰ তাৰক মহিমা দৃঢ়কৈ কোৱা হয়—অপূৰ্ণ উচ্চাৰণতো নামস্মৰণে উদ্ধাৰক ফল দিয়ে।