Adhyaya 20

অধ্যায় ২০ত নাৰদে ভগৱানৰ ওচৰত সেই “একান্ত” ধৰ্ম সুধে, যি সদায় বাসুদেৱক সন্তুষ্ট কৰে। শ্ৰী নাৰায়ণে নাৰদৰ শুদ্ধ অভিপ্ৰায় স্বীকাৰ কৰি এই উপদেশক সনাতন বুলি কয় আৰু লক্ষ্মীসহিত ঈশ্বৰলৈ অনন্য ভক্তিক একান্তিক-ধৰ্ম বুলি নিৰ্ধাৰণ কৰে; ই স্বধৰ্ম, জ্ঞান আৰু বৈৰাগ্যৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত। তাৰ পাছত নাৰদে স্বধৰ্মৰ বিশেষ লক্ষণ আৰু সংশ্লিষ্ট নীতি-নিয়ম সুধে, নাৰায়ণক সকলো শাস্ত্ৰৰ মূল বুলি মানি। পিছত ধৰ্ম দুটা স্তৰত বৰ্ণিত হয়—(১) সকলো মানুহৰ বাবে সাধাৰণ গুণ: অহিংসা, অদ্বেষ, সত্য, তপ, অন্তঃ-বাহ্য শৌচ, অচৌৰ্য, ইন্দ্ৰিয়সংযম, মদ্য আৰু দুষ্কৰ্ম বর্জন, যমসহ একাদশী উপবাস, হৰিৰ জন্মোৎসৱ আদি পৰ্ব পালন, সৰলতা, সজ্জনসেৱা, অন্নবিতৰণ আৰু ভক্তি। (২) বৰ্ণানুসাৰে কৰ্তব্য—ব্ৰাহ্মণ, ক্ষত্ৰিয়, বৈশ্য, শূদ্ৰৰ কৰ্ম, জীৱিকা-নিয়ম আৰু আপদ্ধৰ্ম। সৎসঙ্গক মুক্তিদায়ক বুলি কোৱা হয় আৰু কুসঙ্গৰ পৰা সাৱধান কৰা হয়; সাধু, ব্ৰাহ্মণ আৰু গোক কষ্ট দিলে ভয়ংকৰ ফল হয় বুলি কৈ তেওঁলোকক তীৰ্থসম পবিত্ৰ মূল্যস্থান ৰূপে দেখুওৱা হয়। শেষত আশ্ৰমধৰ্মলৈ আগবঢ়াৰ সংকেত দিয়া হয়।