Adhyaya 2

এই অধ্যায়টো দিৱ্য অধিকাৰযুক্ত প্ৰকাশৰূপে আৰম্ভ হয়। স্কন্দে কয়—এই প্ৰশ্ন অতি গভীৰ; কেৱল তৰ্কেৰে ইয়াৰ নিৰ্ণয় নহয়, বাসুদেৱৰ অনুগ্ৰহে তবেই ক’ব পৰা যায়। তাৰ পাছত ভাৰতযুদ্ধৰ পিছত যুধিষ্ঠিৰে অচ্যুত-ধ্যানত লীন ভীষ্মক সোধে—চাৰি পুৰুষাৰ্থ লাভৰ বাবে সকলো বৰ্ণ-আশ্ৰমে কোন দেৱতাক পূজা কৰিব, অলপ সময়তে নিৰ্বিঘ্ন সিদ্ধি কেনেকৈ হয়, আৰু অলপ পুণ্যৰে কেনেকৈ মহান পদ লাভ হয়। কৃষ্ণৰ প্ৰেৰণা পাই ভীষ্মে “শ্ৰী-বাসুদেৱ-মাহাত্ম্য” উপদেশ দিয়ে; নাৰদে তাক কুৰুক্ষেত্ৰ আৰু কৈলাসৰ জৰিয়তে পৰম্পৰাত স্থাপন কৰে। মূল সিদ্ধান্ত—বাসুদেৱ/কৃষ্ণেই পৰব্ৰহ্ম; নিষ্কাম আৰু সকাম দুয়ো ধৰণৰ সাধকৰ বাবে তেওঁ আৰাধ্য, আৰু নিজ নিজ ধৰ্মত স্থিত থাকিও ভক্তিৰে সকলোৱে তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিব পাৰে। বৈদিক, পিতৃ আৰু লৌকিক কৰ্ম কৃষ্ণ-সম্বন্ধ নথকাকৈ কৰিলে সেয়া ক্ষয়শীল, সীমিত আৰু দোষ-ৱিঘ্নবাধিত হয়; কিন্তু কৃষ্ণ-প্ৰীতিৰ বাবে কৰিলে ফলত ‘নিৰ্গুণ’ সদৃশ হৈ মহান আৰু অক্ষয় ফল দিয়ে, আৰু ভগৱানৰ শক্তিয়ে বাধা-ৱিঘ্ন শমাই দিয়ে। শেষত এটা ইতিহাসৰ সূচনা—নাৰদৰ বদৰী আশ্ৰমত নৰ-নাৰায়ণক দৰ্শন, তেওঁলোকৰ নিখুঁত নিত্যকৰ্ম দেখি প্ৰশ্ন উত্থাপন; ইয়াৰ দ্বাৰা আগলৈ সংলাপ আৰম্ভ হয়।