Adhyaya 19

স্কন্দে নাৰদৰ প্ৰাচীন তপস্বী যুগল নৰ-নাৰায়ণৰ সৈতে সাক্ষাৎৰ বৰ্ণনা কৰে। তেওঁলোক শ্ৰীৱৎস-চিহ্ন, পদ্ম-চক্ৰৰ লক্ষণ, জটা আৰু অপূৰ্ব তেজে দীপ্ত। নাৰদ বিনয়ে ওচৰলৈ গৈ প্ৰদক্ষিণা কৰি সাষ্টাঙ্গ প্ৰণাম কৰে; দুয়ো ঋষিয়ে প্ৰাতঃকর্ম সমাপ্ত কৰি পাদ্য-অৰ্ঘ্য আদি দি আতিথ্য সন্মান জনাই আসন দিয়ে—ই শাস্ত্ৰসম্মত আতিথ্যধৰ্ম আৰু শীলাচাৰৰ আদৰ্শ। তাৰ পিছত নাৰায়ণে ব্ৰহ্মলোকত পৰমাত্মা-দৰ্শনৰ কথা সোধে। নাৰদ কয় যে অক্ষৰধামত বাসুদেৱৰ দৰ্শন তেওঁ কেৱল ভগৱৎকৃপাৰে লাভ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সেৱাৰ বাবে তেওঁক প্ৰেৰণ কৰা হৈছে। নাৰায়ণে কয়, এনে দৰ্শন অতি দুৰ্লভ; একান্তিক ভক্তিৰ দ্বাৰাই সৰ্বকাৰণ প্ৰভুক লাভ কৰা যায়—সেই প্ৰভু গুণাতীত, নিত্যশুদ্ধ, আৰু ৰূপ-ৰং-আয়ু-অৱস্থা আদি ভৌতিক বিভাগৰ অতীত। শেষত নাৰদক ধৰ্মযুক্ত একাগ্ৰ তপস্যা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হয়—তপস্যাৰে শুদ্ধি হয় আৰু তেতিয়াই প্ৰভুৰ মহিমা অধিক সম্পূৰ্ণভাৱে বুজা যায়। তপস্যাই সিদ্ধিৰ হৃদয়; তীব্ৰ তপস্যা নোহোৱাকৈ ভগৱান ‘বশ’ নহয়। স্কন্দে কয়, নাৰদ আনন্দচিত্তে তপশ্চৰ্যাৰ সংকল্প কৰে।