Adhyaya 18

এই অধ্যায়ত স্কন্দে বৰ্ণনা কৰা বহুস্তৰীয় তত্ত্বোপদেশ প্ৰকাশ পায়। ভগৱান নাৰদক ক’লে—প্ৰাপ্ত দৰ্শন নিত্য-একান্তিক ভক্তি, বিনয় আৰু অহংকাৰ-শূন্যতাৰ ফল; আৰু ইয়াৰ সহায়ক আচাৰসমূহ হ’ল অহিংসা, ব্ৰহ্মচৰ্য, স্বধৰ্ম পালন, বৈৰাগ্য, আত্মজ্ঞান, সৎসঙ্গ, অষ্টাঙ্গ-যোগ আৰু ইন্দ্ৰিয়-নিগ্ৰহ। বাসুদেৱে নিজৰ স্বৰূপ বিভিন্নভাৱে প্ৰকাশ কৰে—কৰ্মফলদাতা আৰু অন্তৰ্যামী ৰূপে; বৈকুণ্ঠত লক্ষ্মীৰ সৈতে চতুৰ্ভুজ প্ৰভু ৰূপে পৰিষদবেষ্টিত; আৰু শ্বেতদ্বীপৰ ভক্তসকলক সময়ে সময়ে দৰ্শন দানকাৰী ৰূপে। তাৰ পিছত অৱতাৰ-তত্ত্বৰ কালক্রম বৰ্ণিত হয়—ব্ৰহ্মাৰ সৃষ্টি, জগত্‌শাসনৰ বাবে শক্তিপ্ৰদান, আৰু আগন্তুক অৱতাৰসমূহ: বৰাহ, মৎস্য, কূৰ্ম, নৰসিংহ, বামন, কপিল, দত্তাত্ৰেয়, ঋষভ, পৰশুৰাম, ৰাম, ৰাধা-ৰুক্মিণীসহ কৃষ্ণ, ব্যাস, অধাৰ্মিক শক্তিক মোহিত কৰাৰ নীতিৰূপে বুদ্ধ, কলিত ধৰ্মস্থাপনৰ বাবে এক জন্ম, আৰু শেষত কল্কি। ভগৱানে প্ৰতিজ্ঞা কৰে—যেতিয়াই বেদাশ্ৰিত ধৰ্ম ক্ষয় পায়, তেতিয়াই তেওঁ পুনৰ অৱতীৰ্ণ হ’ব। বৰ হিচাপে নাৰদে সদায় ভগৱদ্গুণগানৰ উদ্দীপনা বিচাৰে; ভগৱানে তেওঁক বীণা দান কৰি বদৰীত উপাসনা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে আৰু সৎসঙ্গ আৰু শৰণাগতিক বন্ধনমোচনৰ নিৰ্ণায়ক উপায় বুলি বুজায়। শেষত নাৰদ শ্বেতদ্বীপ অতিক্ৰম কৰি মেৰু আৰু গন্ধমাদন হৈ বিস্তৃত বদৰী অঞ্চললৈ ভক্তিযাত্ৰা আগবঢ়ায়।