Adhyaya 17

এই অধ্যায়ত স্কন্দে সৰ্বব্যাপী, মনক অভিভূত কৰা দিৱ্য জ্যোতিৰ বৰ্ণনা কৰে—ইয়াক অক্ষৰ-ব্ৰহ্ম আৰু সৎ-চিত্-আনন্দ-লক্ষণ বুলি কোৱা হৈছে। যোগসাধকসকলে বাসুদেৱৰ কৃপাৰে ষট্‌চক্ৰ অতিক্ৰম কৰি এই পৰম তত্ত্বৰ সাক্ষাৎ লাভ কৰে বুলি উল্লেখ আছে। তাৰ পিছত নাৰদৰ এক আশ্চৰ্য ধামদৰ্শন হয়—ৰত্ননির্মিত মন্দিৰ আৰু মণিময় স্তম্ভে দীপ্ত সভামণ্ডপ। তাত তেওঁ কৃষ্ণ/নাৰায়ণক নিৰ্গুণ প্ৰভু ৰূপে দৰ্শন কৰে—পৰমাত্মা, পৰব্ৰহ্ম, বিষ্ণু, ভগৱান আদি বহু নামৰে পৰিচিত। তেওঁৰ যৌৱনসৌন্দৰ্য, মুকুট-অলংকাৰ, পদ্মনয়ন, চন্দনৰ সুবাস, শ্ৰীৱৎসচিহ্ন, বেণু, লগতে ৰাধা আৰু অন্য পূজ্য সত্তাৰ সান্নিধ্য; গুণৰ ব্যক্তিৰূপ আৰু দিৱ্য আয়ুধৰ উপস্থিতিও বৰ্ণিত হয়। শেষত নাৰদে সাষ্টাঙ্গ প্ৰণাম কৰি স্তৱ কৰে আৰু কয়—শুদ্ধি আৰু মুক্তিৰ বাবে অন্য উপায়তকৈ ভক্তিয়েই শ্ৰেষ্ঠ। তেওঁ অচঞ্চল ভক্তি প্ৰাৰ্থনা কৰে; স্কন্দে কয় যে প্ৰভুৱে অমৃতসম বাক্যৰে কৃপাপূৰ্বক উত্তৰ দিলে।