Adhyaya 16

এই ষোড়শ অধ্যায়ত স্কন্দে নাৰদৰ দিৱ্য দৰ্শনময় গোলোকযাত্ৰাৰ বৰ্ণনা কৰে। মেৰু পৰ্বতৰ পৰা নাৰদে শ্বেতদ্বীপ আৰু তাত থকা মুক্ত ভক্তসকল (শ্বেতমুক্ত)ক দৰ্শন কৰে। বাসুদেৱত চিত্ত একাগ্ৰ কৰামাত্ৰে তেওঁ ক্ষণতে দিৱ্য অঞ্চললৈ নীত হয়; তাত ভক্তসকলে তেওঁৰ একান্তিক ভক্তি চিনাক্ত কৰি কৃষ্ণক প্ৰত্যক্ষ দৰ্শন কৰাৰ ইচ্ছাক সন্মান জনায়। কৃষ্ণৰ অন্তঃপ্ৰেৰণাৰে প্ৰেৰিত এজন শ্বেতমুক্তে নাৰদক আকাশীয় পথেদি লৈ যায়—দেৱধামসমূহ অতিক্ৰম কৰি, সপ্তৰ্ষি আৰু ধ্ৰুৱৰ ওপৰেৰে, মহৰ্লোক-জনলোক-তপোলোক পাৰ হৈ, ব্ৰহ্মলোক আৰু সৃষ্টিৰ ‘আঠ আৱৰণ’ (তত্ত্বাৱৰণ)ৰো ওপৰলৈ। তাৰ পাছত নাৰদ তেজোময় অপূৰ্ব গোলোকত উপনীত হয়—বিৰজা নদী, ৰত্নময় তীৰ, কল্পবৃক্ষ আৰু বহু দুৱাৰযুক্ত দুৰ্গসদৃশ ঐশ্বৰ্য তাত দীপ্তিমান। পিছত সুগন্ধি কুঞ্জ, দিৱ্য পশু, ৰাসমণ্ডপ, অলংকাৰভূষিতা অসংখ্য গোপী আৰু ৰাধা-কৃষ্ণৰ প্ৰিয় ক্ৰীড়াভূমি দিৱ্য বৃন্দাৱনৰ বিস্তৃত বৰ্ণনা আহে। শেষত নাৰদ বহু স্তৰৰ দুৱাৰ আৰু নামধাৰী দুৱাৰপালসহ কৃষ্ণৰ আশ্চৰ্য মন্দিৰ-সমূহত অনুমতি লৈ প্ৰৱেশ কৰি ভিতৰত অপাৰ জ্যোতি দৰ্শন কৰে—প্ৰত্যক্ষ দৰ্শন ওচৰ চাপিছে বুলি সূচাই, ভক্তিযোগ্যতা আৰু দেৱীয় পথনির্দেশৰ গুৰুত্বকেই মুখ্য কৰি তোলে।