Adhyaya 15

এই অধ্যায়ত বাসুদেৱৰ স্তুতি বহু-বক্তাৰ স্তোত্ৰচক্ৰ ৰূপে প্ৰকাশ পায়। ব্ৰহ্মা, শংকৰ, ধৰ্ম, প্ৰজাপতি, মনু, ঋষি আৰু ইন্দ্ৰ, অগ্নি, মৰুত, সিদ্ধ, ৰুদ্ৰ, আদিত্য, সাধ্য, বসু, চাৰণ, গন্ধৰ্ব-অপ্সৰা, সমুদ্ৰ, দিব্য পৰিচাৰক, লগতে সাবিত্ৰী, দুৰ্গা, নদীসমূহ, পৃথিৱী, সৰস্বতী আদি ব্যক্ত শক্তিসকল—সকলো পৰস্পৰ-পূৰক যুক্তিৰে বাসুদেৱৰ পৰমত্ব প্ৰতিপাদন কৰে। মূল বাণী: স্থায়ী ভোগ আৰু মোক্ষৰ নিৰ্ণায়ক কাৰণ ভক্তি; ভক্তিবিহীন কেৱল পুণ্য-আধাৰিত কৰ্মকাণ্ড সীমিত ফল দিয়ে। বাসুদেৱ মায়া আৰু কালৰ অতীত সৰ্বনিয়ন্তা, আৰু তেওঁৰ সংযোগে সমাজৰ প্ৰান্তত থকা সত্তাসকলেও উচ্চ মৰ্যাদা লাভ কৰে—এই সমাৱেশী ভাবো স্পষ্ট। তাৰ পিছত দৃশ্য ফল দেখা যায়—বাসুদেৱে দেৱসকলক স্বীকৃতি দি শ্ৰীদেৱীক তেওঁলোকৰ ওপৰত কৃপাদৃষ্টি কৰিবলৈ আদেশ কৰে; ফলত ত্ৰিলোকত সমৃদ্ধি পুনঃ প্ৰতিষ্ঠিত হয়। সমুদ্ৰ-নিধিৰ পৰা দান আৰু ঐশ্বৰ্যৰ প্ৰবাহ বাঢ়ে। শেষত ফলশ্ৰুতি: এই কাহিনী শ্ৰৱণ/পাঠ কৰিলে গৃহস্থৰ সমৃদ্ধি আৰু সন্ন্যাসীৰ ইষ্টসিদ্ধি হয়, লগতে ভক্তি-জ্ঞান-ৱৈৰাগ্য পৰিপক্ব হয়।