Adhyaya 14

এই অধ্যায়ত এক মহাজাগতিক দেৱসমাৱেশৰ বৰ্ণনা আছে, যাৰ পৰিণতি শ্ৰী (লক্ষ্মী) আৰু নাৰায়ণ/বাসুদেৱৰ বিবাহ-মহোৎসৱত হয়। স্কন্দে ব্ৰহ্মা, শিৱ, মনু, মহর্ষি, আদিত্য, বসু, ৰুদ্ৰ, সিদ্ধ, গন্ধৰ্ব, চাৰণ আদি বহু দেৱগণৰ আগমন আৰু পবিত্ৰ নদীসমূহ শক্তিৰূপে উপস্থিত হোৱাৰ কথা কয়। ব্ৰহ্মাৰ নিৰ্দেশত ৰত্নখচিত স্তম্ভ, দীপমালা আৰু তোৰণে সজ্জিত দীপ্তিমান মণ্ডপ নিৰ্মাণ কৰা হয়। শ্ৰীক বিধিপূৰ্বক আসনত বহুৱাই অভিষেক কৰা হয়; দিগ্গজে চাৰি সমুদ্ৰৰ পৰা অনা জলৰে স্নান কৰায়। বেদপাঠ, শ্ৰীসূক্ত-স্মৰণসহ মঙ্গলগান, বাদ্য-নৃত্য আৰু স্তোত্ৰধ্বনিয়ে অনুষ্ঠান পবিত্ৰ কৰে। তাৰ পিছত দেৱতাসকলে বস্ত্ৰ, অলংকাৰ আৰু শুভ দ্ৰব্য উপহাৰ দিয়ে। কথা-প্ৰসঙ্গত সমুদ্ৰে শ্ৰীৰ পিতৃভাৱ লৈ যোগ্য বৰ বিষয়ে ব্ৰহ্মাৰ পৰামৰ্শ বিচাৰে; ব্ৰহ্মাই ঘোষণা কৰে যে পৰমেশ্বৰ বাসুদেৱেই তেখেতৰ উপযুক্ত স্বামী। বাক্দান আৰু অগ্নিসাক্ষী বিবাহকর্ম সম্পন্ন হয়; আলোচনা কৰি ধৰ্ম আৰু মূৰ্তিক পিতৃ-মাতৃস্থানীয় কৰা হয়। শেষত দেৱ-দেৱীয়ে দম্পতীক সন্মান জনাই, এই বিবাহক বিশ্ব-মঙ্গল আৰু সমৰসতাৰ আদৰ্শ বুলি ভক্তিস্তুতিত অধ্যায় সমাপ্ত কৰে।