Adhyaya 13

স্কন্দে ক’লে—ধন্বন্তৰী সোণৰ কলহত অমৃত লৈ প্ৰকট হোৱাতেই ডাঙৰ সংকট দেখা দিলে। অসুৰসকলে অমৃত কেঢ়ি নিলে; দেৱসকলে ধৰ্মোপদেশ দি ক’লে যে ন্যায়মতে ভাগ-বতৰা কৰি দেৱসকলকো অংশ দিব লাগে, তথাপি লোভত তেওঁলোকে পৰস্পৰে কলহ কৰি অমৃত পান কৰাত ব্যৰ্থ হ’ল। বলপ্ৰয়োগে প্ৰতিহত কৰিব নোৱাৰি দেৱসকলে অচ্যুত বিষ্ণুৰ শৰণ ল’লে। তেতিয়া বিষ্ণুৱে মোহিনী নামৰ মনোমোহা নাৰী-ৰূপ ধাৰণ কৰি অসুৰসকলৰ ওচৰলৈ গৈ, অমৃত বিতৰণ তেওঁৰ হাততে দিবলৈ তেওঁলোকৰ সম্মতি ল’লে। শাৰী পাতি বহুৱাই মোহিনীয়ে দেৱসকলকেই অমৃত দিলে। এই সময়তে ৰাহু সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ মাজত দেৱশাৰীত সোমাই পৰিল; চিনাক্ত হোৱাৰ লগে লগে বিষ্ণুৱে সুদৰ্শন চক্ৰে তাৰ মূৰ ছেদ কৰিলে আৰু পাছত জগতৰ স্থিতিৰ বাবে তাক ‘গ্ৰহ’ ৰূপে স্থাপন কৰিলে। অমৃতবলে শক্তিশালী হোৱা দেৱসকলে সাগৰতীৰত যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে। বিষ্ণুৰ সহায় আৰু নৰ-নাৰায়ণৰ উপস্থিতিত—বিশেষকৈ নৰে কলহ পুনৰ উদ্ধাৰ কৰাত—অসুৰসকল পৰাজিত হৈ পলায়ন কৰিলে। শেষত দেৱসকলে আনন্দেৰে শ্ৰীদেৱীৰ ওচৰলৈ গৈ মঙ্গলময় বিধিৰ পুনঃপ্ৰতিষ্ঠা দেখিলে।