Adhyaya 12

স্কন্দে বৰ্ণনা কৰে—কাশ্যপেয় দেৱতা আৰু অসুৰে একেলগে ক্ষীৰসাগৰৰ পুনৰ মন্থন আৰম্ভ কৰিলে। আৰম্ভণিতে ক্লান্তি আৰু অস্থিৰতা দেখা দিলে; মন্থনকাৰীসকল দুর্বল হ’ল, বাসুকী কষ্ট পালে, আৰু মন্দৰ পৰ্বত স্থিৰ থাকিব নোৱাৰিলে। তেতিয়া বিষ্ণুৰ অনুমতিত প্ৰদ্যুম্নে দেৱ-অসুৰ আৰু নাগৰাজৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰি বল সঞ্চাৰ কৰিলে, আৰু অনিরুদ্ধে দ্বিতীয় পৰ্বতৰ দৰে মন্দৰক স্থিৰ কৰিলে; নাৰায়ণৰ অনুভাৱত সকলোৰে শ্ৰম দূৰ হৈ সমতাৰে ৰছী টানিবলৈ ধৰিলে। মন্থনৰ পৰা ঔষধিৰস, চন্দ্ৰ, কামধেনু (হবিৰ্ধানী), শ্বেত দিৱ্য অশ্ব, ঐৰাৱত, পাৰিজাত, কৌস্তুভ মণি, অপ্সৰা, সুৰা, শাৰ্ঙ্গ ধনু আৰু পাঞ্চজন্য শঙ্খ আদি ৰত্ন উত্থিত হ’ল। অসুৰে বাৰুণী আৰু অশ্ব দখল কৰিলে; হৰিৰ সম্মতিত ইন্দ্ৰে ঐৰাৱত গ্ৰহণ কৰিলে; কৌস্তুভ, ধনু আৰু শঙ্খ বিষ্ণুক প্ৰাপ্ত হ’ল; কামধেনু তপস্বীসকলক দান কৰা হ’ল। তাৰ পাছত শ্ৰী স্বয়ং প্ৰকাশিত হ’ল; তেওঁৰ দীপ্তিত ত্ৰিলোক উজ্জ্বল, আৰু তেজৰ বাবে কোনেও ওচৰ চাপিব নোৱাৰিলে; সমুদ্ৰে তেওঁক “মোৰ কন্যা” বুলি কৈ আসন দিলে। মন্থন চলি থাকিলেও অমৃত ওলাল নাছিল, যেতিয়ালৈকে কৰুণাময় প্ৰভুৱে নিজে লীলাভাৱে মন্থন নকৰিলে; ব্ৰহ্মা আৰু ঋষিসকলে স্তৱ কৰিলে। তেতিয়া ধন্বন্তৰি অমৃতকলশ লৈ উদ্ভৱ হৈ শ্ৰীৰ দিশে আগবাঢ়িল।