Adhyaya 11

স্কন্দে বৰ্ণনা কৰে—দেৱতা আৰু অসুৰে পৰস্পৰ সন্ধি কৰি সমুদ্ৰ-মন্থনৰ সমন্বিত উদ্যোগ আৰম্ভ কৰে। সমঝোতাৰ পাছত তেওঁলোকে সমুদ্ৰতীৰত একত্ৰ হৈ মহৌষধি সংগ্ৰহ কৰে আৰু মন্দৰ পৰ্বত উপৰুৱাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰে; কিন্তু তাৰ অপাৰ ভাৰ আৰু গভীৰ মূলবন্ধনৰ বাবে ব্যৰ্থ হয়। তেতিয়া সঙ্কৰ্ষণক আহ্বান কৰিলে, তেওঁ শ্বাসসদৃশ এক বেগে পৰ্বতক মূলৰ পৰা কঁপাই দূৰলৈ নিক্ষেপ কৰে। তাৰ পাছত গৰুড়ক নিযুক্ত কৰি মন্দৰক দ্ৰুতগতিত সমুদ্ৰৰ কাষলৈ অনা হয়। বাসুকিক অমৃতৰ ভাগ দিব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দি মাতি অনা হয়। দেৱ-অসুৰে সৰ্প-ৰজ্জুত নিজৰ নিজৰ স্থান লৈ মথন আৰম্ভ কৰে; বিষ্ণুৱে সূক্ষ্মভাৱে বিন্যাস কৰি দেৱতাক ৰক্ষা কৰে। আধাৰ নথকাৰ বাবে মন্দৰ ডুবিবলৈ ধৰিলে, বিষ্ণুৱে কূৰ্মৰূপ ধৰি পৰ্বতক ধাৰণ কৰি প্ৰক্ৰিয়া স্থিৰ কৰে। ঘর্ষণত জলচৰ প্ৰাণী চেপি মৰা পৰে আৰু মহাশব্দে বিশ্ব মুখৰিত হয়; বাসুকিৰ বিষ আৰু তাপ বাঢ়িলে সঙ্কৰ্ষণে সেই বিষশক্তি সহি ধাৰণ কৰে। শেষত হালাহল/কালকূট বিষ উদ্ভৱ হৈ সকলো লোকক আতংকিত কৰিলে; দেৱতাই উমাপতি শিৱৰ শৰণ লয়। হৰিৰ অনুমতিত শিৱে বিষক কৰতললৈ টানি পান কৰি নীলকণ্ঠ হয়; অৱশিষ্ট বিন্দু পৃথিৱীত পৰি সাপ, বিচ্ছু আৰু কিছুমান ঔষধিয়ে গ্ৰহণ কৰে।