Adhyaya 10

সাৱৰ্ণিয়ে সুধিলে—ইন্দ্ৰৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হোৱা শ্ৰী (লক্ষ্মী) দেৱতাসকলে পুনৰ কেনেকৈ লাভ কৰে? নাৰায়ণ-কেন্দ্ৰিক বৃত্তান্ত কওক। স্কন্দে কয়—দেৱগণ পৰাজিত হৈ পদচ্যুত হয়, দিগ্দেৱসকলৰ সৈতে তপস্বীৰ দৰে ঘূৰি ফুৰে আৰু দীঘলীয়া সময় অনাবৃষ্টি, দুৰ্ভিক্ষ, দাৰিদ্ৰ্যৰ কষ্ট ভোগ কৰে। শেষত তেওঁলোকে মেরুত শৰণ লৈ, শংকৰ উপস্থিত থাকোঁতে, ব্ৰহ্মাৰ ওচৰলৈ যায়; ব্ৰহ্মাই বিষ্ণুৰ প্ৰসাদ লাভৰ উপায় দেখুৱায়। দেৱতাসকলে ক্ষীৰসাগৰৰ উত্তৰ তীৰত গৈ লক্ষ্মীপতি বাসুদেৱ কেশৱৰ একাগ্ৰ ধ্যান কৰি ঘোৰ তপস্যা কৰে। বহুদিনৰ পাছত বিষ্ণু তেজোময় ৰূপে প্ৰকট হয়; ব্ৰহ্মা-শিৱসহ সকলো দেৱে দণ্ডৱৎ প্ৰণাম কৰি স্তোত্ৰ পাঠ কৰে—ওঁকাৰ-ব্ৰহ্ম, নিৰ্গুণ, অন্তৰ্যামী, ধৰ্মৰক্ষক আদি নামে বাসুদেৱক বন্দনা কৰে। দেৱগণে স্বীকাৰ কৰে যে দুৰ্বাসাৰ প্ৰতি অপৰাধেই শ্ৰী-বিচ্ছেদৰ কাৰণ, আৰু পুনঃ প্ৰতিষ্ঠা প্ৰাৰ্থনা কৰে। ভগৱানে তেওঁলোকৰ দুখ জানি সহকাৰিতামূলক ব্যৱহাৰিক উপায় দিয়ে—ঔষধি সমুদ্ৰত নিক্ষেপ কৰা, মন্দৰক মন্থনদণ্ড কৰা, নাগৰাজক ৰজ্জু কৰা আৰু অসুৰসকলৰ সৈতে মিলি সমুদ্ৰমন্থন কৰা; মই সহায় কৰিম। অমৃত উদ্ভৱ হ’ব, শ্ৰীৰ কৃপাদৃষ্টি পুনৰ দেৱসকলৰ ফালে ঘূৰিব, আৰু প্ৰতিপক্ষ ক্লেশভাৰত দবিব। এই কথা কৈ বিষ্ণু অন্তৰ্ধান হয়; দেৱগণ উপদেশ অনুসাৰে কৰ্ম আৰম্ভ কৰে।