Adhyaya 1

প্ৰথম অধ্যায়ত শৌনকে সূতক সুধে—ধৰ্ম, জ্ঞান, বৈৰাগ্য আৰু যোগসাধনা বহু ইতিহাসত প্ৰসিদ্ধ যদিও, বিঘ্ন-বাধা আৰু সিদ্ধিৰ বাবে দীঘলীয়া সময় লাগি থকাৰ বাবে অধিকাংশ লোকৰ বাবে সেয়া দুষ্কৰ। সেয়ে তেওঁ সকলো ধৰণৰ সামাজিক অৱস্থাতো উপকাৰী, সাধাৰণ জনেও আচৰণ কৰিব পৰা ‘সুকৰ উপায়’ বিচাৰে। সূতে কয় যে এই একে প্ৰশ্ন আগতে সাৱৰ্ণি ঋষিয়ে স্কন্দক (গুহা/কাৰ্ত্তিকেয়) কৰিছিল। স্কন্দে হৃদয়ত বাসুদেৱক ধ্যান কৰি উপদেশ দিয়ে—দেৱতাৰ সৈতে স্পষ্ট সম্বন্ধ ৰাখি কৰা অলপ পুণ্যকৰ্মো মহৎ আৰু নিৰ্বিঘ্ন ফল দিয়ে; দেৱকৰ্ম, পিতৃকৰ্ম আৰু স্বধৰ্মকৰ্ম ভগৱৎ-সম্বন্ধে শীঘ্ৰ সিদ্ধ হয়, আৰু অন্যথা কঠিন সাংখ্য, যোগ, বৈৰাগ্য আদি পথ ভক্তিৰ আশ্ৰয়ে সহজ হয়। তাৰ পাছত সাৱৰ্ণিয়ে প্ৰশ্নটো অধিক নিৰ্দিষ্ট কৰে—বহু দেৱতা আৰু পূজাবিধিয়ে সময়-সীমাবদ্ধ ফল দিয়ে; সেয়ে তেওঁ নিৰ্ভয়, অক্ষয় ফলদাতা, ভয়নাশক আৰু ভক্তৱৎসল দেৱতা কোন, আৰু সৰল তথা প্ৰমাণভূত পূজাবিধি কি—সেয়া জানিব খোজে। অধ্যায়ৰ শেষত স্কন্দ অনুকূল মনোভাৱে উত্তৰ দিবলৈ প্ৰস্তুত হয়।