Adhyaya 3

এই অধ্যায়ত ব্রহ্মা–কেশৱ সংলাপৰ জৰিয়তে বৈষ্ণৱ দেহ-সংস্কাৰ আৰু পবিত্ৰীকৰণৰ উপদেশ দিয়া হৈছে। ব্রহ্মাই পুণ্ড্ৰ (তিলক)ৰ প্ৰকাৰ সুধিলে, তুলসী-মৃৎ আৰু গোপীচন্দন/হৰিচন্দন আদি দ্ৰব্যৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ত্ৰিবিধ পুণ্ড্ৰবিধান বৰ্ণনা কৰা হয়। তাৰ পিছত বিশেষকৈ দ্বাৰাৱতীৰ সৈতে জড়িত গোপীচন্দনৰ মাহাত্ম্য বিস্তাৰে কোৱা হৈছে—ই সহজে লগত ৰাখিব পৰা পাৱন উপায়, যিয়ে শুদ্ধি, ৰক্ষা আৰু পুণ্যবৃদ্ধি কৰে; মন্ত্ৰ, সময় বা বিধিত ঘাটতি থাকিলেও ইয়াৰ ধাৰণে দোষ দগ্ধ কৰি ফল বৃদ্ধি কৰে বুলি কোৱা হয়। কপালৰ তিলকৰ পৰা আগবাঢ়ি, দেহত নাৰায়ণৰ আয়ুধ-লাঞ্ছন (শঙ্খ, চক্ৰ, গদা, পদ্ম; লগতে মৎস্য-কূৰ্ম আদি অৱতাৰচিহ্ন) ধাৰণক ভক্তৰ পৰিচয়-সাধন হিচাপে দেখুওৱা হৈছে—পাপনাশক, অশুভ/বিৰোধী শক্তি নিবাৰক আৰু আচার-অধিকারদায়ক। আঙুলিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত প্ৰয়োগৰ সূক্ষ্ম নিৰ্দেশ, আৰু ঊৰ্ধ্বপুণ্ড্ৰ-চক্ৰলাঞ্ছনধাৰীৰ শুচিতা-সম্মানৰ সামাজিক-নৈতিক তাৎপৰ্যও আছে। শেষত চিহ্নিত ভক্তক নিন্দা নকৰিবলৈ সতর্ক কৰি, নিন্দা হ’লে ভক্তিভাৱে নমস্কাৰ আদি সংশোধনী আচৰণৰ বিধান দিয়া হৈছে।