
এই অধ্যায়ত অগস্ত্যই পশ্চিম দিশাৰ তীৰ্থসমূহৰ যাত্ৰাক্ৰমে বৰ্ণনা কৰে—ৰতিকুণ্ড আৰু কুসুমায়ুধ-কুণ্ড। ইয়াত যুগলস্নান আৰু দান কৰিলে আৰোগ্য, সৌভাগ্য আৰু লাৱণ্য লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে; বিশেষকৈ মাঘ শুক্ল পঞ্চমীত দম্পতীয়ে সুগন্ধ, বস্ত্ৰ, পুষ্প আৰু নৈবেদ্যসহ পূজা কৰাৰ বিধান আছে। তাৰ পাছত মন্ত্ৰেশ্বৰ নামৰ দুৰ্লভ লিঙ্গস্থানৰ মাহাত্ম্য আহে, যি শ্ৰীৰামৰ অনুশাসিত ক্ৰিয়াকৰ্মৰ সৈতে সম্পৰ্কিত প্ৰতিষ্ঠা বুলি কোৱা হৈছে; স্নান-দৰ্শনে মহাফল আৰু পুনৰাগমন-নিবৃত্তিৰ ফলশ্ৰুতি ঘোষণা কৰা হৈছে। উত্তৰ দিশে শীতলা তীৰ্থত সোমবাৰৰ পূজাই ৰোগ-ভয় নাশ কৰে; দেবী বন্দীৰ স্মৰণে বন্ধন আৰু ৰাজবন্ধন মোচন, মঙ্গলবাৰৰ যাত্ৰা; আৰু দেবী চুডকী তীৰ্থত সন্দেহযুক্ত কাৰ্যত সিদ্ধিৰ বাবে দীপদান আৰু চতুৰ্দশী দৰ্শনৰ নিৰ্দেশ আছে। মহাৰত্ন তীৰ্থত ভাদ্ৰপদ কৃষ্ণ চতুৰ্দশীৰ বাৰ্ষিক যাত্ৰা, দান আৰু জাগৰণ; দুৰ্ভৰা/মহাভৰা সৰসত শিৱপূজা আৰু ভাদ্ৰপদ আচাৰ; আৰু মহাবিদ্যা/সিদ্ধপীঠত মাহেকীয়া অষ্টমী-নৱমী যাত্ৰা, বিভিন্ন পৰম্পৰাৰ সৈতে মন্ত্ৰজপ, হোম-দান আৰু নৱৰাত্ৰি শুদ্ধিৰ বৰ্ণনা আছে। ৰামকথাৰ প্ৰসঙ্গত ক্ষীৰ-কুণ্ডত দুগ্ধেশ্বৰৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ আৰু সীতাকুণ্ড নামকৰণ কোৱা হৈছে; সীতা-ৰাম-লক্ষ্মণ পূজাসহ স্নান, জপ, হোমে পাৱনতা আৰু অক্ষয় পুণ্য লাভ হয় বুলি প্ৰতিপাদিত। শেষত বশিষ্ঠই অযোধ্যাক পৰম মোক্ষক্ষেত্ৰ বুলি স্তুতি কৰি, বহুদিনীয়া যাত্ৰানিয়ম—উপবাস, ক্ৰমস্নান, দেবদৰ্শন, শ্ৰাদ্ধ, ব্ৰাহ্মণপূজা, দান আৰু বিধিবৎ সমাপন—উপদেশ দিয়ে।
No shlokas available for this adhyaya yet.