यह सोपान ‘धर्म-विजय’ का द्वार है: साधक के भीतर ‘अहं-लंका’ (अभिमान, भय, काम-क्रोध) पर सेतु-बंध के द्वारा विवेक-मार्ग बनता है। यहाँ भक्ति केवल भाव नहीं रहती—वह संगठन, अनुशासन, और ‘नाम-सेतु’ बनकर जीव को भवसागर से पार उतारती है।
লংকাকাণ্ডৰ ৰস-কেন্দ্ৰ বীৰ আৰু অদ্ভুত, কিন্তু তাৰ আধাৰ কৰুণা আৰু শান্তিত স্থিৰ। এই খণ্ডত তুলসীয়ে ‘ৰণ’ক কেৱল বাহ্য যুদ্ধ হৈ থাকিবলৈ নিদিয়ে—ই সাধকৰ চিত্তত উঠা তমোগুণ, ৰজোগুণ আৰু অহংকাৰৰ সংঘাত। সেতুবন্ধ (নীল-নল) শাস্ত্ৰীয় দৃষ্টিত লীলা, কিন্তু সোপান-তৰ্কত ই ‘নাম’ আৰু ‘কৃপা’ৰ সেঁতু: জাম্বৱন্তৰ উপদেশ, হনুমানৰ উক্তি, আৰু ৰামৰ আদেশ—তিনিও মিলি সাধনাৰ ত্ৰিবেণী হয়। ৰামেশ্বৰ-স্থাপনাৰে শিৱ-বিষ্ণু-ঐক্যৰ সিদ্ধান্ত প্ৰকাশ পায়: ৰামে শিৱ-পূজা কৰে আৰু শিৱে ৰাম-ভক্তিক পৰম মানে; ইয়াৰ দ্বাৰা নিৰ্গুণ-সগুণৰ সেঁতুও গঢ়ে। ৰাৱণ-মন্দোদৰী সংলাপত নীতি-শাস্ত্ৰৰ প্ৰৱেশ: অহংকাৰৰ অন্ধত্ব আৰু বিবেক-অস্বীকৃতি পতনৰ কাৰণ। এইদৰে লংকাকাণ্ড মানস-যাত্ৰাত ‘নিৰ্ণয়’ আৰু ‘প্ৰৱেশ’ৰ ধাপ—সেঁতু পাৰ হৈ সাধক এতিয়া নিৰ্ণায়ক সমৰ (আত্ম-শুদ্ধি)ৰ ওচৰ পায়।
No verses available for this prakarana yet.
Read Ramcharitmanas in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.