Adhyaya 78

এই অধ্যায়ত অপামাৰ্জন (অশুচিতা ‘মচি পেলোৱা’ শুদ্ধিকৰণ)ক ৰোগ, বিষ, গ্ৰহ-পীড়া আৰু দুষ্ট অভিচাৰৰ পৰা ৰক্ষাৰ শ্ৰেষ্ঠ উপায় বুলি কোৱা হৈছে। মহাদেৱে পৰ্বত-কন্যা দেৱীক এই বিধিৰ প্ৰামাণ্য পৰম্পৰা জনায়—ব্ৰহ্মাই পুলস্ত্যক শিকালে, পুলস্ত্যই দালভ্যক উপদেশ দিলে। ধৰ্ম অনুসৰি ব্ৰত-উপবাসে বিষ্ণুক সন্তুষ্ট কৰিলে বিপদ নাহে; ধৰ্ম অৱহেলাই মানুহক দুৰ্বল কৰি তোলে। মূল আচাৰ হৈছে বিষ্ণু-ন্যাস—দিব্য নাম আৰু অৱতাৰসমূহক দেহৰ বিভিন্ন স্থানত স্থাপন—আৰু তাৰ পিছত পবিত্ৰ কুশা ঘাঁহেৰে শুদ্ধি। দীঘল স্তোত্ৰত বিষ্ণু, নৃসিংহ আৰু বিশেষকৈ সুদৰ্শন-চক্ৰক আহ্বান কৰি জ্বৰ, বিষ, ভূত-প্ৰেত আৰু গ্ৰহ-গ্ৰহণৰ দোষ ভাঙিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়। শেষত ফলশ্ৰুতি, লোভ-ত্যাগৰ নৈতিক সতর্কতা, আৰু জনাৰ্দনৰ উপসংহাৰ আছে—য’ত তেওঁ কুশাক বিষ্ণুৰ দেহজাত বুলি ঘোষণা কৰি আৰোগ্য দানৰ কথা প্ৰকাশ কৰে।