Adhyaya 77

মহাদেৱে পাৰ্বতীক এক ‘সৰ্বোত্তম’ ব্ৰত বৰ্ণনা কৰে, যি সন্তান-সমৃদ্ধি আৰু সৌভাগ্য বৃদ্ধি কৰে বুলি কোৱা হৈছে। তাৰ ভিতৰত এক উপাখ্যান উন্মোচিত হয়: বেদজ্ঞ ব্ৰাহ্মণ দেৱশৰ্মাই শ্ৰাদ্ধ অতি নিখুঁত আতিথ্য-সেৱাৰে সম্পন্ন কৰে, কিন্তু তেওঁৰ ঘৰৰ বলীবৰ্দ (বৃষ) আৰু শূনী (কুকুৰী) কথা কৈ নিজৰ দুখ প্ৰকাশ কৰে—অবহেলা আৰু অশুচিতাৰ সৈতে জড়িত কৰ্ম-অৱশেষৰ ফলত। দেৱশৰ্মাই বুজে যে এই দুয়ো তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ, পূৰ্বজন্মৰ দোষত এই ৰূপে জন্ম লৈছে। তেওঁ বশিষ্ঠ আদি ঋষিসকলৰ শৰণ লয়। এজন ঋষিয়ে পূৰ্বজন্মৰ কাৰণতা ব্যাখ্যা কৰি ভাদ্ৰপদ শুক্ল পঞ্চমীত ‘ঋষি-পঞ্চমী’ ব্ৰত পালনৰ বিধি দিয়ে—সপ্তঋষিৰ পূজা, মণ্ডল-কলশ স্থাপন, ঋষি-অন্ন নিবেদন, দক্ষিণা আৰু পাঠ-জপ। এই ব্ৰতে অশুচিতা-দোষে দুষিত পাপ নাশ কৰে, পিতৃলোকৰ মুক্তি সাধন কৰে, আৰু পালনকাৰীক অন্তত বিষ্ণুধাম লাভ কৰায়।