Adhyaya 74

অধ্যায় ৭৪ (PP.6.74) ত ধৰ্মক অৰ্থ, কাম আৰু মোক্ষৰ মূল বুলি প্ৰশংসা কৰা হৈছে। তপস্যাক গুণ অনুসাৰে ভাগ কৰা হৈছে: সাত্ত্বিক তপ ওপৰলৈ উন্নীত কৰে, কিন্তু ৰাজসিক আৰু তামসিক তপ কামনা, নিষ্ঠুৰতা আৰু লৌকিক ফলৰ আসক্তিত বদ্ধ কৰি ৰাখে। ইয়াৰ পিছত গৃহস্থ-ধৰ্মৰ দৃঢ় প্ৰতিপাদন দেখা যায়: যিজনে ইন্দ্ৰিয় সংযম কৰে, তাৰ বাবে ঘৰেই ‘অৰণ্য’ সদৃশ। গৃহস্থক শ্ৰেষ্ঠ আশ্ৰম বুলি কোৱা হৈছে, কাৰণ তেওঁ অন্নদান আৰু অতিথিসেৱাৰ দ্বাৰা ত্যাগী-সন্ন্যাসীকো জীৱনধাৰণৰ সহায় দিয়ে। পূজা আৰু নিত্যকর্মৰ পাছত শুভ সময়ত দান কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হৈছে, আৰু অন্যায়ে অৰ্জিত ধন দান নকৰিবলৈ সতর্ক কৰা হৈছে। উপসংহাৰত পাপকর্মৰ দুঃখদায়ক গতিৰ বিপৰীতে দানৰ পবিত্ৰকাৰী শক্তি বৰ্ণিত—শুদ্ধ উপাৰ্জন আৰু শুদ্ধ বিধিৰে কৰা দান সমৃদ্ধি, স্বৰ্গ আৰু শেষত বৈষ্ণৱ ধামলৈ পথ দেখুৱায়।