Adhyaya 69

নাৰদে উমাপতি শিৱক সুধিলে—যিসকলে কঠোৰ উপবাস কৰিব নোৱাৰে, তেওঁলোকৰ বাবে একেটা অতি মহাপুণ্য দ্ৱাদশী-ব্ৰত ক’ত? শিৱে ভাদ্ৰপদ শুক্ল পক্ষৰ সেই দ্ৱাদশীৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰে যি শ্ৰৱণ নক্ষত্ৰৰ সৈতে যুক্ত—বিশেষকৈ যদি বুধবাৰো হয়—আৰু কয় যে সেই দিনা কৰা কৰ্ম-দান ‘অক্ষয়’ ফলদায়ক হয়। বিধান অনুসাৰে তীৰ্থ-সঙ্গমত স্নান কৰি জলঘটত জনাৰ্দনক স্থাপন, ঘৃতপাক আহাৰ নিবেদন, নিশা জাগৰণ, প্ৰভাত পূজা, গোবিন্দ-মন্ত্ৰ জপ আৰু বিদ্বান ব্ৰাহ্মণক ভোজন-দান কৰিবলৈ কোৱা হৈছে। তাৰ পিছত পুলস্ত্য এক প্ৰাচীন কাহিনী কয়: ভয়ংকৰ মৰুভূমিত পথভ্ৰষ্ট এজন বণিকে বহু প্ৰেতৰ মাজত এজন প্ৰেতক লগ পায়। সেই প্ৰেতে স্বীকাৰ কৰে যে পূৰ্বজন্মত শ্ৰৱণ–দ্ৱাদশীত জলাশয় আৰু আহাৰ-সামগ্ৰী দান কৰাৰ ফলত সি প্ৰতিদিনে বহু প্ৰেতক তৃপ্ত কৰিব পাৰে, কিন্তু নাস্তিকতাৰ বাবে নিজে প্ৰেত অৱস্থাতেই আছে। বণিকক ধন উদ্ধাৰ কৰি গয়াশীৰ্ষত নাম-গোত্ৰসহ শ্ৰাদ্ধ কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হয়; তাতে প্ৰেত মুক্ত হয়। বণিকে বছৰে বছৰে সঙ্গমত শ্ৰৱণ–দ্ৱাদশী পালন কৰি শেষত বৈকুণ্ঠ লাভ কৰে।