Adhyaya 66

এই অধ্যায়ত নাৰদে মহাদেৱ/বিশ্বেশ্বৰক সোধে—নরক আৰু ভয়ংকৰ বৈতৰণী নদীৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ যমক কেনেকৈ প্ৰসন্ন কৰিব লাগে। শিৱে মুদ্গল ঋষিৰ অন্তৰ্কথা ক’বলৈ ধৰে; যমৰ কিঙ্কৰসকলে ভুলবশতঃ মুদ্গলক ধৰি নিয়াৰ ঘটনাই কৃ্ষ্ণ-পক্ষ দ্বাদশীক ‘বৈতৰণী-ব্ৰত’ ৰূপে পালন কৰাৰ উদ্ধাৰকাৰী মহিমা প্ৰকাশ কৰে। তাৰ পিছত বিধি-বিধান বৰ্ণিত হয়—উপবাস, তীৰ্থস্নান (মাটি/গোবৰ/তিল আদি সহ) আৰু নিৰ্দিষ্ট মন্ত্ৰজপ, গোবিন্দ/বিষ্ণুৰ পূজা, পাত্ৰ-প্ৰস্তুতি আৰু মণ্ডল ৰচনা। যম আৰু চিত্ৰগুপ্তৰ আহ্বান-নমস্কাৰ, বৈতৰণী/জয়া দেবীৰ বন্দনা, লগতে তুলসী-সেৱা, তিলক/আয়ুধ-চিহ্ন, গোপূজা আদি ভক্তিকৰ্মও উল্লেখিত। এই সম্পূৰ্ণ আচাৰৰ ফল স্বৰূপে পাপমোচন আৰু যমৰ ভয় অতিক্ৰম কৰি পৰলোক-পথত নিৰ্ভয়ে পাৰ হোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।