Adhyaya 6

এই অধ্যায়ত দেৱ–অসুৰ যুদ্ধৰ দ্ৰুত দৃশ্যসমূহ বৰ্ণিত। হৰি কালনেমিক বধ কৰে; ৰাহুৱে সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ সৈতে সংঘৰ্ষ কৰে আৰু কিছু সময়ৰ বাবে চন্দ্ৰক গিলি লয়। ইন্দ্ৰ আৰু অন্যান্য দেৱতাসকলে বহু অসুৰৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে, আৰু ৰুদ্ৰৰ বাহিনীয়ে নিশুম্ভৰ সৈতে ভয়ংকৰ সংঘাতত লিপ্ত হয়। তাৰ পাছত কাহিনী ইন্দ্ৰ আৰু বালা/বালিৰ মুখামুখিত কেন্দ্ৰিত হয়: নানা অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ বিফল হয়, বৰদান-সদৃশ বাক্য-বিনিময় ঘটে, আৰু অৱশেষত বজ্ৰে বালাৰ দেহ ভাঙি চূৰ্ণ কৰে। ভাঙি পৰা অংগসমূহ পৰ্বত, নদী আৰু বিশেষকৈ ৰত্ন-ধাতুৰ উৎপত্তিৰ কাৰণ হয়—নীলম, মানিক, পান্না, মুক্তা, প্ৰবাল আদি দেহগত তত্ত্বৰ সৈতে সংযোগ কৰি ব্যাখ্যা কৰা হয়। যুদ্ধক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱতী শোক প্ৰকাশ কৰে। শুক্ৰৰ মন্ত্ৰ আৰু বাক্য-মাধ্যমে, আৰু জালন্ধৰৰ প্ৰশ্নৰ প্ৰসঙ্গত, তাইক বীৰৰ অংগত লীন হ’বলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হয়; তাই প্ৰভাৱতী নদী ৰূপে পৰিণত হয়, যাৰ জলে উৎকৃষ্ট ৰত্ন-দীপ্তি উৎপন্ন কৰে—এইদৰে শোক, ভূগোল আৰু পবিত্ৰ পদাৰ্থতা একে পুৰাণীয় তত্ত্বত একত্ৰিত হয়।