Adhyaya 49

যুধিষ্ঠিৰে শ্ৰীকৃষ্ণক বৈশাখ শুক্লপক্ষৰ একাদশী বিষয়ে সুধিলে। শ্ৰীকৃষ্ণে উত্তৰ দিলে যে আগতে ৰামচন্দ্ৰে ঋষি বশিষ্ঠক পাপ-দুঃখ নাশ কৰা সৰ্বোত্তম ব্ৰত কোনটো বুলি প্ৰশ্ন কৰিছিল। বশিষ্ঠে সেই দিনটোক মোহিনী (ৰামা) একাদশী বুলি ঘোষণা কৰি ক’লে—ই মোহ দূৰ কৰে আৰু অগণিত পাপৰ ৰাশি বিনাশ কৰে। তাৰ পাছত ভদ্ৰাৱতী নগৰত বৈশ্য ধনপালৰ পঞ্চম পুত্ৰ ধৃষ্টবুদ্ধিৰ কাহিনী বৰ্ণিত হয়। সি কুকৰ্মত লিপ্ত হৈ গৃহত্যাগী/বহিষ্কৃত হয়, শিকারী আৰু অপৰাধী হৈ দৰিদ্ৰতাত পতিত হয়। ভাগ্যবশত গঙ্গাস্নান কৰি আহি থকা ঋষি কৌণ্ডিন্যৰ সান্নিধ্য পায়; ঋষিৰ বস্ত্ৰ-স্পৰ্শে শুদ্ধ হয় আৰু কৌণ্ডিন্যে মোহিনী একাদশীৰ ব্ৰত পালন কৰিবলৈ উপদেশ দিয়ে। ব্ৰত পালনে সি পাপমুক্ত হৈ দিব্য দেহ লাভ কৰি বৈষ্ণৱ লোকত গমন কৰে। অধ্যায়ৰ উপসংহাৰত কোৱা হয়—এই ব্ৰত বহু যজ্ঞতকৈও শ্ৰেষ্ঠ, আৰু ইয়াক শুনা-পঢ়াৰ দ্বাৰা মহাপুণ্য লাভ হয়।