Adhyaya 47

যুধিষ্ঠিৰে শ্ৰীকৃষ্ণক সুধিলে—চৈত্ৰ মাসৰ শুক্ল পক্ষৰ একাদশীৰ নাম কি। শ্ৰীকৃষ্ণে বসিষ্ঠে দিলীপক দিয়া পূৰ্বোপদেশ স্মৰণ কৰি ক’লে যে ই ‘কামদা একাদশী’; একাদশী ব্ৰত পাপ-নাশক আৰু শুদ্ধিদায়ক বুলি মহিমা প্ৰকাশ কৰিলে। তাৰ পিছত নাগপুৰৰ কাহিনী: গন্ধৰ্ব ললিত গীত গাই থাকোঁতে পত্নী ললিতাৰ প্ৰতি আকুলতাত মন বিচলিত হয়; তাতে ক্ৰুদ্ধা এক নাৰী-দেৱীসদৃশা সত্তাই তাক ৰাক্ষস ৰূপৰ শাপ দিয়ে। শোকাতুৰ ললিতা বনাশ্ৰমত শান্ত মুনিৰ শৰণ লয়; মুনিয়ে কামদা একাদশী ব্ৰত পালন, একাদশীত উপবাস আৰু দ্বাদশীত বিধি সম্পন্ন কৰি তাৰ পুণ্য স্বামীৰ উদ্দেশে অৰ্পণ কৰিবলৈ উপদেশ দিয়ে। ব্ৰতৰ প্ৰভাৱত শাপ মোচন হয় আৰু ললিত পুনৰ গন্ধৰ্বত্ব লাভ কৰে। অধ্যায়ৰ শেষত শ্ৰৱণ-পাঠৰ মহাফল বৰ্ণিত—ইয়াক বাজপেয় যজ্ঞৰ সমতুল্য বুলি কোৱা হয় আৰু ই মহাপাপো বিনাশ কৰিব পাৰে বুলি প্ৰতিপাদিত।