Adhyaya 28

শিৱে নাৰদক এটা “প্ৰাচীন পৰম্পৰাগত আখ্যান” কৈছে, য’ত অতি পুণ্যদায়ক পুৰাণীয় উপদেশৰ মহিমা বৰ্ণিত। স্তৰবদ্ধ বৰ্ণনাত সনতকুমাৰে ধৰ্মৰাজৰ ওচৰলৈ গৈ আশ্চৰ্যজনক দেৱ-আগমন দেখে; তেওঁলোকক অৰ্ঘ্য আৰু ভক্তিভাৱে সন্মান কৰা হয়। তেতিয়া প্ৰশ্ন উঠে—এনে দিৱ্য আদৰণি কিহৰ ফল। ধৰ্মৰাজ বৈদীশা আৰু তীৰ্থ-তপস্যাৰ সৈতে জড়িত দৃষ্টান্ত ক’বলৈ ধৰে—এটা শাপগ্ৰস্ত সত্তাৰ শাপ বিখ্যাত নদী-সঙ্গমত উপবাস কৰি তীৰ্থত দেহত্যাগ কৰাত নাশ হয় আৰু বিষ্ণুৰ সান্নিধ্য লাভ হয়। এজন ৰজাই বিষ্ণু-মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰি জনসাধাৰণৰ বাবে পাঠ-প্ৰচাৰ স্থাপন কৰে; পাঠক সন্মানিত হয়, গ্ৰন্থ নিজেই পূজিত হয়, আৰু বছৰজুৰি পোষকতা-দান দিয়া হয়। উপসংহাৰত কোৱা হয়—সুগন্ধি, ফুল বা বৃহৎ দানতকৈ ইতিһাস-পুৰাণ শ্ৰৱণত দেৱতা অধিক সন্তুষ্ট; যোগ্য পাঠকক অলপ সোণ দান কৰিলেও মহাফল হয়, আৰু এই মাহাত্ম্য শ্ৰৱণকাৰী বহু জন্মত অমঙ্গলৰ পৰা ৰক্ষা পায়।