Adhyaya 27

অধ্যায় ২৭-ত ধৰ্মোপদেশৰ মাজেৰে লোকহিত আৰু অন্তৰ্নিহিত সাধনাৰ সংযোগ দেখুওৱা হৈছে। আৰম্ভণিতে জলদানক সৰ্বোত্তম দান বুলি ঘোষণা কৰি কুঁৱা, পুখুৰী আৰু জলাশয় নিৰ্মাণৰ উপদেশ দিয়া হয়। এই জলাশয়ে পাপ শোধন কৰে, বংশ-উদ্ধাৰ কৰে, আৰু গাই, ব্ৰাহ্মণ, তপস্বী তথা সাধাৰণ জনতাৰ উপকাৰৰ বাবে থাকিলে বিশেষ মহাপুণ্য লাভ হয়। পুখুৰীক সকলো প্ৰাণীৰ আশ্ৰয় বুলি বৰ্ণনা কৰি, ঋতু-সৰ্বদা পানীৰ স্থায়ী যোগানক মহাযজ্ঞৰ সমতুল্য কোৱা হৈছে। তাৰ পিছত বৃক্ষৰোপণৰ মাহাত্ম্য—বৃক্ষক বংশধাৰণকাৰী “পুত্ৰ”ৰ দৰে গণ্য কৰি অতিথি-সৎকাৰ আৰু জীৱসমূহৰ পোষণৰ কাৰণ বুলি কোৱা হয়। তত্ত্ব-অংশত সত্যক যজ্ঞ, মন্ত্র, তপ আৰু বিশ্ব-স্থিতিৰ মূল আধাৰ বুলি মহিমা কৰা হৈছে। নাৰদৰ তপ বিষয়ে প্ৰশ্নৰ উত্তৰত তপস্যাক সৰ্বসিদ্ধিদায়িনী বুলি কোৱা হয়—ঘোৰ পাপীৰ ক্ষেত্ৰতো ফলদায়ক। শেষত পুৰাণ-অধ্যয়ন, যোগ্য পাত্ৰক দান, আৰু বিষ্ণু-মন্দিৰত ইতিহাস-পুৰাণ পাঠৰ প্ৰশংসা কৰা হৈছে।