Adhyaya 251

পৌণ্ড্ৰকে বাৰ বছৰ উপবাস আৰু মন্ত্ৰজপেৰে ঘোৰ শৈৱ তপস্যা কৰিলে, আৰু চূড়ান্ত পুৰশ্চৰণত নিজৰ চকুৰ পদ্মসদৃশ নেত্ৰো অৰ্ঘ্যৰূপে অৰ্পণ কৰিলে। শ্ৰী ৰুদ্ৰ সন্তুষ্ট হৈ তাক বিষ্ণুসদৃশ ৰূপ আৰু চিহ্ন প্ৰদান কৰিলে। এই বৰে মোহিত হৈ পৌণ্ড্ৰকে নিজকে “বাসুদেৱ” বুলি ঘোষণা কৰি জগতক বিভ্ৰান্ত কৰিলে। নাৰদৰ উচটনিত সি অক্ষৌহিণী সেনা লৈ দ্বাৰকাৰ ওপৰত আগবাঢ়িল। শ্ৰী কৃষ্ণে তাৰ সেনা বিনাশ কৰিলে, ভুৱা চিহ্নসমূহ ছিন্ন কৰিলে আৰু সুদৰ্শন চক্ৰেৰে পৌণ্ড্ৰকৰ শিৰচ্ছেদ কৰিলে। পৌণ্ড্ৰকৰ পুত্ৰ দণ্ডপাণীয়ে কৃষ্ণক বধ কৰিবলৈ শৈৱ বিধিৰে কৃত্যা সৃষ্টি কৰিলে; কিন্তু সুদৰ্শনে তাক ভয় দেখুৱাই কাশীলৈ উভতাই পঠিয়ালে। তাত চক্ৰে কৃত্যাৰ বিনাশ কৰি দণ্ডপাণীক সংহাৰ কৰিলে আৰু কাশী দগ্ধ কৰি পুনৰ কৃষ্ণৰ হস্তলৈ প্ৰত্যাবর্তন কৰিলে।