Adhyaya 239

উমা–মহেশ্বৰ সংলাপত মহাদেৱে বালিৰ বংশাৱলী প্ৰহ্লাদৰ পৰা বিৰোচনলৈ বৰ্ণনা কৰি বালিৰ ধৰ্মময় ৰাজত্বৰ প্ৰশংসা কৰে। তেওঁৰ ৰাজ্যত সমৃদ্ধি সহজে বৃদ্ধি পায় আৰু প্ৰজাই হৃষীকেশ (হৰি)ক ভক্তিভাৱে পূজা কৰে; কিন্তু বালিৰ বিজয়ে ইন্দ্ৰ আৰু দেৱতাসকলক অধীন কৰি তোলে। বিশ্ব-সমতা পুনঃস্থাপনৰ বাবে কশ্যপ আৰু অদিতীয়ে হৰিক উদ্দেশ্য কৰি পয়োব্ৰত পালন কৰে। তেতিয়া শ্ৰীসহ বিষ্ণু প্ৰকট হয়—শঙ্খ, চক্ৰ, গদা ধাৰণ কৰি, কৌস্তুভ মণি আৰু পীতাম্বৰৰে বিভূষিত—আৰু কশ্যপৰ স্তোত্ৰ গ্ৰহণ কৰে। সন্তুষ্ট হৈ ভগৱানে বৰ দিবলৈ ক’লে কশ্যপে দেৱহিতৰ বাবে তেওঁক নিজৰ পুত্ৰ ৰূপে প্ৰাৰ্থনা কৰে; অদিতীয়ে অনুৰোধ কৰে যে তেওঁ উপেন্দ্ৰ/বামন হৈ কৌশলে বালিক পৰাভূত কৰি ত্ৰিলোক ইন্দ্ৰক পুনৰ দিওক। হৰিয়ে সন্মতি দি অন্তৰ্ধান হৈ অদিতীৰ গৰ্ভত প্ৰৱেশ কৰে; সেই সময়তে বালিয়ে দীঘলীয়া সোম-যজ্ঞ আৰম্ভ কৰে—বামন-লীলা আৰম্ভ হোৱাৰ ভূমিকা এইদৰে স্থাপিত হয়।