Adhyaya 221

ৰাণী হেমাংগীয়ে ৰজা বীৰবৰ্মাক এক পবিত্ৰ চিত্ৰাঙ্কিত পুথি দেখুৱায়, য’ত অৱতাৰসমূহ আৰু লোকালোক, সাতখন দ্বীপ আৰু সাগৰসহ বিশ্বৰ বিন্যাস বৰ্ণিত। ভাৰতৰ নদীসমূহ আৰু ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ-প্ৰয়াগৰ তীৰ্থ দেখিয়েই তাইৰ পূৰ্বজন্ম স্মৰণ হয়—তাই ম’হিনী নামৰ গণিকা আছিল, যাক ডকাইতে হত্যা কৰিছিল। এজন বৈখানস তপস্বীয়ে তাইক প্ৰয়াগ-জল পান কৰাই, যাৰ ফলত পুণ্যময় পুনর্জন্ম লাভ কৰি তাই ৰাণী হয়। তাই সংকল্প কৰে যে ৰজাৰ সৈতে প্ৰয়াগ যাত্ৰা সম্পন্ন নকৰালৈকে আহাৰ গ্ৰহণ নকৰে। আকাশবাণীয়ে তাইৰ বৃত্তান্ত সত্য বুলি ঘোষণা কৰি ইচ্ছাপূৰণৰ বাবে তীৰ্থযাত্ৰা আৰু স্নান-বিধিৰ উপদেশ দিয়ে। প্ৰয়াগৰ শিৱ-তীৰ্থত ৰজাই দুজন দীপ্তিমান দেৱতাক স্তৱ কৰে; তেতিয়া হৰি আৰু ব্ৰহ্মা প্ৰকট হৈ হেমাংগীক প্ৰশংসা কৰে যে তাই ভোগাসক্ত স্বামীক ধৰ্মপথলৈ আনিলে। দুয়োকে সত্যলোক আৰু বৈকুণ্ঠ লাভৰ আশ্বাস দিয়ে, আৰু অধ্যায় শ্ৰৱণ-পাঠৰ ফলশ্ৰুতিৰে কাহিনী সমাপ্ত হয়।