Adhyaya 217

এই অধ্যায়ত বদৰী আৰু শক্ৰপ্ৰস্থ/ইন্দ্ৰপ্ৰস্থৰ প্ৰশংসাৰ পৰা আগবাঢ়ি, শক্ৰপ্ৰস্থত অৱস্থিত হৰিদ্বাৰ তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বিশেষভাৱে বৰ্ণিত হৈছে। নাৰদ মুনিয়ে ইয়াৰ গৌৰৱ ক’বলৈ সন্মতি দিয়ে আৰু ৰাজন আদি প্ৰশ্নকৰ্তাসকলক উদ্দেশ্য কৰি কাহিনী আৰম্ভ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে কালীগ নামৰ এজন চণ্ডালৰ কাহিনী আহে, যি শিশু-হত্যা আৰু চুৰিৰ বাবে কুখ্যাত। কুৰুক্ষেত্ৰৰ সূৰ্যোৎসৱৰ সময়ত সি এজন ধনী বৈশ্যক লুটিবলৈ নিশা ঘৰত সোমায়; সংঘৰ্ষ হয় আৰু কালীগসহ কিছুমান লোক মৃত্যুবৰণ কৰে। কিন্তু মৃতসকলে দিৱ্য বিমানেৰে প্ৰকাশ পাই ঘোষণা কৰে যে এই স্থানৰ উদ্ধাৰকাৰী শক্তি অপাৰ—ঘোৰ পাপী আৰু শিৱ-অপৰাধীসকলৰ বাবেও। তাৰ পিছত অস্থি-বিসৰ্জনৰ ফল বৰ্ণনা কৰা হয়: তীৰ্থৰ ওচৰত মৃত্যু আৰু অস্থি ইয়াৰ জলে প্ৰবাহিত কৰিলে স্বৰ্গ, আনকি সত্যলোক/ব্ৰহ্মলোক লাভ হয়। নীতিশিক্ষাত কোৱা হয়—সজ্জনে আনৰ উপকাৰ কৰিব, ক্ষতিৰ কথা ভাবি মন দুখত নুবুৰাব। শেষত শ্ৰৱণ-ফলক মহাদান আৰু ব্ৰতৰ সমতুল্য বুলি কোৱা হয়, আৰু হৰিদ্বাৰক চাৰিও পুৰুষাৰ্থ আৰু বৈকুণ্ঠ প্ৰদানকাৰী শ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থ বুলি পুনৰ প্ৰতিপন্ন কৰা হয়।