Adhyaya 216

নাৰদে ৰজাক যমুনা-তীৰৰ আশ্চৰ্য তীৰ্থ বদৰীকাশ্ৰম (সদ-বদৰী)ৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। মগধৰ ধৰ্মপৰায়ণ ব্ৰাহ্মণ দেৱদাস আৰু তেওঁৰ পত্নী উত্তমাই বাৰ্ধক্য আগবাঢ়ি অহা দেখি, পুত্ৰ অঙ্গদ গৃহভাৰ বহন কৰিব পৰা বুলি জানি, মোক্ষলাভৰ উদ্দেশ্যে তীৰ্থযাত্ৰা আৰু তপস্যাৰ সংকল্প লয়। পথত তেওঁলোকে এজন সিদ্ধক লগ পায়; সেই সিদ্ধে কপিল মুনিৰ বদৰীলৈ আগমন আৰু তাত ঘটা এক অলৌকিক ঘটনাৰ কথা কয়। তৃষ্ণাতুৰ মহিষে পূৰ্বজন্ম স্মৰণ কৰে—সেই মহিষ আছিল ক’লিঙ্গৰ পাপী ৰজা, যাক দুর্বাসাৰ শাপে এই যোনি লাভ হৈছিল। কপিল মুনি বদৰীক বিষ্ণুৰ পবিত্ৰ তীৰ্থ বুলি চিনাই স্নানৰ উপদেশ দিয়ে; তেতিয়া ইন্দ্ৰ অৱতৰণ কৰি কৃপা কৰে, ৰজাই মহিষদেহ ত্যাগ কৰি দিব্য ৰূপ ধৰি স্বৰ্গলৈ গমন কৰে আৰু কপিল/বিষ্ণুৰ স্তৱ কৰে। সিদ্ধে দেৱদাসক বদৰীলৈ যাবলৈ উৎসাহিত কৰে; তাত স্নান কৰিলে দেৱদাসৰ জ্যেষ্ঠজন সিদ্ধি লাভ কৰে। অধ্যায়ৰ উপসংহাৰত বদৰীক অতুল, পাপহৰ, সকলো পুৰুষাৰ্থদায়ক আৰু পুনর্জন্ম-নিবাৰক তীৰ্থ বুলি ঘোষণা কৰা হয়।