Adhyaya 212

এই অধ্যায়ত ৰজাসকলক উপদেশ দিয়া বৰ্ণিত তীৰ্থ-মাহাত্ম্যত কোশলা/ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ (শক্ৰপ্ৰস্থ)ক সকলো তীৰ্থৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ বুলি ঘোষণা কৰা হৈছে, যি সংসাৰিক সিদ্ধি আৰু মোক্ষ দুয়ো প্ৰদান কৰে। নাৰদ আদি বৰ্ণনাৰ মাজেৰে এজন মুক্তি-আকাঙ্ক্ষী ব্ৰাহ্মণে বদৰীকাশ্ৰম বা নাৰায়ণৰ ধামলৈ যাব খোজে, কিন্তু তেওঁক নানান উপমা-উক্তিৰে সাৱধান কৰি কোৱা হয়—বিষ্ণু-প্ৰিয় ‘কন্যা’ সদৃশ কোশলাক ত্যাগ নকৰিবা; ই বৈৰাগ্য আৰু মোক্ষ দান কৰে। তাৰ পাছত শ্ৰী ভগৱান বিষ্ণু তেজোময় ৰূপে প্ৰকাশ পাই স্পষ্টকৈ কয় যে ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ/শক্ৰপ্ৰস্থ তীৰ্থসমূহৰ অগ্ৰগণ্য, আৰু সকলো ঠাইতে ফল দান কৰা অন্তৰাত্মা স্বৰূপে তেওঁ নিজেই। সেই ব্ৰাহ্মণে বিষ্ণু-পদত লীনতা/প্ৰবেশ লাভ কৰে। দক্ষিণৰ ব্ৰাহ্মণসকলে তাত উপবাস কৰি দেহত্যাগ কৰে, স্তোত্ৰ গায়, আৰু সাৰূপ্য তথা শেষত সেবা-ভাব লাভ কৰে। তীৰ্থখন জনসমক্ষে দাক্ষিণ-কোশলা নামে খ্যাত হয়; উত্তৰ-কোশলা ৰামাৱতাৰ আৰু ৰাৱণ-বধৰ সৈতে সম্পৃক্ত। এই কাহিনী শ্ৰৱণে কলিযুগৰ মলিনতা দূৰ হৈ বিষ্ণুৰ চৰণত গতি হয় বুলি কোৱা হৈছে।