Adhyaya 210

দুজন ব্ৰাহ্মণ সন্ন্যাসী অস্থিৰ এটা গাঁঠি লৈ বিসৰ্জনৰ উদ্দেশ্যে যাত্ৰা কৰি যমুনাৰ তীৰৰ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ অঞ্চলত উপস্থিত হৈ ৰাতি শুই পৰে। খাদ্য বিচাৰি ফুৰা এটা কুকুৰে কাপোৰেৰে বান্ধা গাঁঠিখন টানি লৈ ফালি পেলাই অস্থিসমূহ পানীত পেলাই দিয়ে—এইদৰে অজানিতে কোশলা তীৰ্থত অস্থি-বিসৰ্জন সম্পন্ন হয়। সেই মুহূর্ততে মুকুন্দ দিৱ্য বিমানত প্ৰকাশ পাই গুৰুওঁ বেদায়নক প্ৰণাম কৰে আৰু কয় যে নাপিত চণ্ডকৰ হাতে নিহত হৈ তেওঁক সংযমনীলৈ নিয়া হৈছিল, কিন্তু কোশলা তীৰ্থৰ প্ৰভাৱে গুৰুঅপৰাধ-সম্পৰ্কীয় পাপ বিনষ্ট হৈ স্বৰ্গগতি উন্মুক্ত হয়। তেওঁ যমদূত, নৰকৰ যন্ত্ৰণা (ৰৌৰৱ আদি) আৰু যমৰ উপদেশ বৰ্ণনা কৰে—ব্ৰহ্মাৰ আদেশ অনুসাৰে গুৰুক দ্ৰোহ কৰা বা পিতৃ-মাতৃক অৱহেলা কৰাৰ ভয়ংকৰ ফল ঘোষণা কৰা হয়। শেষত কাহিনীয়ে দেখুৱায় যে মুকুন্দৰ মুক্তি অতীতৰ আতিথ্য-ধৰ্ম আৰু আগন্তুক ব্ৰাহ্মণৰ বাবে যথাযথ অন্ত্যেষ্টি-ক্ৰিয়াৰ ফল; কালীন্দী-মাহাত্ম্যত কোশলাক ‘তীৰ্থৰাজ’ বুলি মহিমা দিয়া হৈছে।