Adhyaya 209

অধ্যায় ২০৯ত কাহিনী বহুস্তৰীয় প্ৰশ্নোত্তৰে আৰম্ভ হয়। যুধিষ্ঠিৰে সৌভৰীৰ পৰা সেই তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য সোধে যাৰ কথা নাৰদে উপদেশ দিছিল। তাৰ পৰা অন্তৰ্কথালৈ গতি হয়—দ্বাৰকাৰ গৌৰৱ শুনি ৰজা শিবীয়ে নাৰদক প্ৰশ্ন কৰে, আৰু নাৰদে চন্দ্ৰভাগাৰ ওচৰত সংঘটিত পাপ-নাশক বৃত্তান্ত বৰ্ণনা কৰে। সেই ঠাইত অপৰাধী নাপিত চণ্ডকাই চুৰি কৰোঁতে সদাচাৰী ব্ৰাহ্মণ মুকুন্দক হত্যা কৰে। মৃত্যুৰ মুখত মুকুন্দে ঘটনাটোক আনৰ কৰ্ম নহয়, নিজৰ কৰ্মফলৰ পৰিণতি বুলি গ্ৰহণ কৰে। মাতৃ আৰু পত্নীৰ বিলাপে গৃহৰ শোক প্ৰকাশ পায়। গুৰু বেদায়নে আহি দেহ আৰু আত্মাৰ বিচাৰ-বুদ্ধি শিকায়—আত্মা ইন্দ্ৰিয়াতীত, অজাত আৰু অমৰ। শেষত কৌশলা/কালিন্দীৰ কৃপাৰ মাহাত্ম্য কোৱা হয় যে তীৰ্থ-পুণ্য আৰু অন্তৰ বৈৰাগ্যৰ জৰিয়তে ঘোৰ পাপীয়েও স্বৰ্গীয় অৱস্থা লাভ কৰিব পাৰে।