Adhyaya 206

তীৰ্থ-মাহাত্ম্যৰ পৰিসৰত নাৰদ মুনিয়ে ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ অঞ্চলৰ ভিতৰত “দ্বাৰকা”ৰ মহিমা স্থাপন কৰি কাঁপিল্য নগৰৰ এক নৈতিক দৃষ্টান্ত বৰ্ণনা কৰে। এজন দীপ্তিমান ব্ৰাহ্মণ-গায়কৰ উপস্থিতিত নগৰৰ বহু নাৰী অনিচ্ছাসত্ত্বেও তীব্ৰ কাম-আকুলতাত পৰে। ৰজা শিবীয়ে মন্ত্র-মোহৰ সন্দেহ কৰে, কিন্তু ব্ৰাহ্মণে স্পষ্ট কৰে—ই কোনো জাদু নহয়, ইন্দ্ৰিয়-অসংযমেই ইয়াৰ মূল কাৰণ। নগৰবাসীয়ে সমাজ-ধ্বংসৰ আশংকা কৰে আৰু নাৰীবৃন্দে তেওঁক ধৰি ল’বলৈ উদ্যত হয়। ব্ৰাহ্মণে স্ত্ৰীধৰ্মৰ উপদেশ দিয়ে: স্বামীৰ সেবা-ভক্তি বিষ্ণু-ভক্তিৰ সমান; কামবশত পৰ-পুরুষগমন মন-ৱাণীৰ পাপ বৃদ্ধি কৰি অধোগতি, দুঃখভোগ আৰু দানৱ/ৰাক্ষসী জন্মলৈ নিবলৈ পাৰে। কিছু সংশোধনৰ পাছতো কালান্তৰে যুদ্ধ, লুণ্ঠন আৰু বিপদ নামি আহে; বহু নাৰীয়ে বিষ গ্ৰহণ কৰি আত্মবিনাশ কৰে আৰু ৰাক্ষসী ৰূপে পুনর্জন্ম লাভ কৰে। অধ্যায়ৰ অন্তত শিৱে শিৱাক স্মৰণ কৰাই দিয়ে—অন্য প্ৰিয়জনৰ প্ৰতি আসক্তি-ভক্তিও পাপৰ দ্বাৰা কলুষিত হ’ব পাৰে; সেয়েহে যি “স্বৰ্গ” শেষত লাঞ্ছনাজনক ফল দিয়ে তাক ত্যাগ কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হয়।